Naar het schijnt is in Japan bijna niets vertaald qua aanwijzingen of plaatsnamen. Hier in Evia kennen ze daar ook iets van en net zoals in Wales houden ze blijkbaar van ellenlange woorden. (Het woord van 16 letters hierboven betekent garnalenpasta)

Met zicht op een Would-be helipad op het gazon, ontbeten we voor een tweede keer in ons hotel. We genoten van de ochtendlijke taferelen die zich daar afspeelden. Het was ons al opgevallen dat er veel alleenstaande Franse vrouwen aanwezig waren in het hotel. De Griekse obers werkten op hen als een magneet en de dames beconcurreerden elkaar hevig om de aandacht van Ionnanis en Tassos te veroveren.

Met een volle maag vertrokken we naar het nabije Eretria in de hoop dat we daar ‘s avonds zouden kunnen gaan eten want we wilden niet nogmaals de strijd aangaan aan het buffet in het hotel. Gelukkig was er een hele lintbebouwing van restaurantjes langs de kade.

Van de roemrijke geschiedenis van deze stad is niets te merken tenzij het welig tierende onkruid in de zijstraten duizenden jaren oud is en dat zou best kunnen.

Op onze agenda stond ook het zogenaamde eiland van dromen, een klein eiland dat met een brug verbonden is met het vasteland. Er bevindt zich een bungalowpark dat vandaag helemaal vervallen is. Al die lege woningen deden wat griezelig aan zei mijn teergeliefde. Mijn hand heeft achteraf tijd nodig gehad om haar oorspronkelijke vorm terug in te nemen.

Het verlaten eiland was het ideale oefenterrein voor de lokale graffiti artiesten en ik moet zeggen, er zat wel wat talent tussen.

Na Eritrea reden we naar Lefkandi waar het lange strand goed vol zat met Griekse gezinnen, het was nu eenmaal zaterdag.

Alle ingrediënten voor succes waren aanwezig: geen branding, helder water, zandstrand en genoeg horeca, soms zelfs op het strand. Papa Ioannou heeft blijkbaar een streepje voor.

‘s Avonds aten we in Eretria dat verkeersvrij gemaakt wordt bij valavond. In restaurant La Cubana zag ik mijn kans schoon om wraak te nemen op mijn teergeliefde voor mijn tot moes geknepen hand: zij mocht de sardientjes kuisen.

Daarna vertrokken we nogmaals naar het eiland van dromen maar nu naar het echte.

Tot morgen!

Morgen: de corniche