Net zoals de wielrenners in de Tour de France hebben wij vandaag maandag een welverdiende rustdag ingelast. Dat betekent in ons geval dat wij even vroeg opstaan als anders maar met het verschil dat we de rest van de dag geen klop uitvoeren.

Behalve dan dat we uren lang lezen (allebei), enkele lengtes zwemmen (alleen ik) en mensen observeren (samen). Vooral dat laatste is een aangenaam tijdverdrijf. En het is niet dat we mensen zomaar uitlachen, meestal vragen ze er onbewust zelf om.

Neem nu die ligstoelen die je moet verstellen met een ring aan een touwtje. Hoeveel toeristen hebben we niet wanhopig zien worden van de talloze mislukte pogingen om hun leuning te verzetten? Bij sommigen lijkt het er zelfs meer op dat ze een paard proberen te mennen met de koord als teugels.

En de meeste klassiekers tekenden vandaag ook present. Zo waren er de mannen van rond de 50 jaar, groter dan gemiddeld en voorzien van een dikke buik, en met net onder die buik een veel te kleine zwembroek zonder pijpjes.

Even verderop zagen we de modieus geklede redder met een grote zonnebril traag naar zijn stoel sloffen, constant  bellend met zijn GSM, en met enkel oog voor de mooiere meisjes in het zwembad.

Één klassieker ontbrak evenwel: de typische jongedame met lang geblondeerd haar, meestal afkomstig van het Oostblok, en paraderend in de meest uitdagende bikini én op hoge hakken, en er zo voor zorgend dat veel mannen rond het zwembad onder hun voeten krijgen van moeder de vrouw omdat ze het meisje kwijlend nastaren.

Een type dat we nog niet kenden was een corpulente, al wat oudere Britse vrouw die net voor onze neus de twee beste stoelen inpalmde. Ze was daar samen met haar echtgenoot die me een klein beetje deed denken aan Richard uit Keeping up Appearances en waarmee ik onmiddellijk medelijden had.

Na nog geen 5 minuten lag de vrouw op haar rug, met in de ene hand een e-reader, en met de andere arm gestrekt in de lucht, zowaar een vreemde houding. Maar wat ons finaal de aftocht heeft doen blazen naar de andere kant van het zwembad was het feit dat ze daar lag met haar mond constant open. Daardoor was  haar vergeelde kunstgebit duidelijk zichtbaar voor iedereen en hoorde ik vanop enkele meters haar amechtige ademhaling, in en uit, in en uit.

Maar de kers op de taart was dat zij praktisch om de minuut luid kuchte. Eenmaal ik daarop gelet had was ik in mijn hoofd steeds bezig met het wachten op de volgende kuch. Daar werd ik gek van dus hebben we maar discreet de aftocht geblazen.

Terwijl ik hier nu rustig lig bedenk ik net dat er misschien een ander koppel momenteel bezig is met ons te observeren. En ik vraag me af wat die anderen van ons zeggen, alhoewel, wil ik dat echt weten?