Vooraleer ik jullie iets vertel over de vreemde sticker op de muur in onze douche (zie foto) wil ik het even hebben over het verschil tussen de twee steden die we recentelijk bezocht hebben, Lucca en Siena.

Toen we in Lucca ronddwaalden was er die avond een centraal plein helemaal afgesloten voor het publiek. Reden: er vond een concert plaats van Neil Young. Nu heb ik niets tegen de muziek van deze man- alhoewel ik vind dat hij na drie liedjes serieus begint te zagen-maar het was duidelijk dat deze stad een dergelijk concert nodig heeft om er sfeer te kunnen creëren.

En dat is niet het geval voor Siena. Om het even van waar je deze stad benadert, van ver zie je al de hoge stadspoorten en als je er onder door wandelt, en je kijkt op naar de plafondschilderingen die grotendeeld de tand des tijds hebben overleefd, ben je al onder de indruk van de grootsheid van deze stad die in een ver verleden nog veel imposanter moet geweest zijn.

Eenmaal binnen de muren dient iedereen, jong en oud, rijk en arm, net zoals pelgrims dat deden in vervlogen tijden, één van de ellenlange straten te volgen die uiteindelijk allemaal samenkomen in het epicentrum van alle emoties: Piazza del Campo. 

Wanneer je nieuwgierig de trappen afdaalt naar dat ruime schelpvormige plein en je ziet al die mensen die her en der relaxed op het plein zitten en liggen, en je kijkt op naar de grote toren die alles eronder domineert, denk je bij jezelf dat dit het mooiste is dat hier in de buurt te zien is.

Maar als ik dan toch een nadeel moet geven van deze statige en supercleane stad waar de hoge gebouwen stuk voor stuk een deel van de geschiedenis uitademen dan is het het feit dat je in goede conditie moet zijn als je alles wil ontdekken dat er te zien is. De afstanden zijn groot en het parcours is golvend. Gisteren hebben wij bijvoorbeeld rond de 20.000 stappen gezet en we hebben gewoon even rondgewandeld en zijn daarna op zoek gegaan naar een passend restaurantje ( waar er overigens meer dan genoeg van zijn en de prijzen vallen mee).

Nu, wat betreft die vreemde sticker op de muur van onze douche, het is niet de eerste maal dat we op reis van die eigenaardige zaken tegenkomen. Ik denk nu spontaan terug aan die chambre d’hôtes in Frankrijk waar de gastvrouw onze voorraad toiletpapier elk uur opvolgde en kordaat en zonder enig schaamte ons vroeg niet teveel te gebruiken.

Of die keer in een kleinschalig hotelletje in de Provence dat ik geen eieren kreeg bij het ontbijt terwijl het wel degelijk in alle brochures vermeld stond. Die ochtend had ik een reuzenhonger omdat ik tot dan overal in die streek veroordeeld was tot het eten van konfituur ( zonder brood dan nog). Mijn teergeliefde is moeten tussenkomen want de ober en ikzelf stonden elkaar oog in oog verbaal te bekampen zoals je herten wel eens ziet hard op elkaar inslaan met hun sterke gewei.

En vandaag is er dus die sticker, en dat mysterieuze koordje dat boven in de muur verdwijnt in een soort schakelaar. Wat zou er gebeuren als ik aan dat koordje trek? Gaat er dan een alarm af in heel het hotel en valt dan het voltallige SWAT team binnen in onze hotelkamer? Of gaat er in de douchebak een valluik open waardoor je snel geëvacueerd wordt naar veiliger oorden?

En wat is eigenlijk de definitie van een noodgeval in de douche? Dat er geen douchegel meer aanwezig is? Of dat je je kleine teen onder de douchedeur hebt gestoken? We zullen het waarschijnlijk nooit weten tenzij we ons niet kunnen bedwingen en eens aan het koordje trekken, de goesting is alleszins groot…