Gisterenochtend opgestaan om 6u (jawel!), om 7u het ontbijtterras opgestormd en om 8u zaten we al met pak en zak in de auto, zo gedreven dat we waren om te cruisen naar onze volgende bestemming, een kleine 400 km verderop.

Traditiegetrouw was ik de eerste chauffeur en toen ik wegreed van Siena, onder een stralend zonnetje, met mijn teergeliefde naast mij en met nog een hele reeks vakantiedagen voor de boeg, beleefde ik heel even een echt geluksgevoel. Eén van die zeldzame momenten dat je echt in het nu zit en totaal niet denkt aan het verleden of aan wat de toekomst zal brengen.

We waren onderweg naar Gaeta, een tamelijk onbekend kustplaatsje tussen Rome en Sorrento, waar voornamelijk Italiaanse toeristen kind aan huis zijn. Zij komen daar in de zomer verpozen in de hotels die langs de hoog gelegen kustweg gesitueerd zijn en die allemaal hun eigen strandje hebben opgeëist in één van de talrijke baaien.

Maar dat wisten we nog niet toen we van de autostrade waren gereden want we kwamen terecht op een lange saaie steenweg van wel 30 km lang, bezaaid met diepe putten en met onkruid dat welig tierde. 

Dorpjes zoals we gezien hadden in Toscane zijn we daar niet tegen gekomen, integendeel. Pas toen we in de buurt van de kust kwamen en de omgeving leuker werd veranderde dat gevoel van “wat hebben wij gedaan?” in een diepe zucht van opluchting.

Zonder een greintje vertraging kwamen we rond de middag al aan bij ons hotel dat als een arendsnest op de rotsen ligt, boven een kleine baai met een lang zandstrand waar de zee met haar groenblauwe water ons leek te roepen.

Wie zijn wij om daaraan te weerstaan en nog geen 20 minuten later lagen we in onze strandstoel en genoten we van de eerste en meteen ook de laatste keer tijdens deze reis dat we zand tussen onze tenen zouden voelen.

Toen de zon tegen de avond toe alsmaar langere schaduwen begon te trekken zijn we na een korte verfrissende douche gaan genieten van de regionale keuken. Als primi piatti kwam er vanzelfsprekend een verrukkelijke Buffala Mozarella op het bord, het topproduct van deze streek bij uitstek. Daarna was een tagliata als secondo piatti zeer welkom, net als de rucola en de dikke brokken parmezan kaas. 

O ja, wat betreft de titel van dit stukje: op één van onze tussenstops om te tanken spraken wij met een enthousiaste bediende van een Esso station en deze man was er heilig van overtuigd dat wij Canadezen waren. Ik breek er nog altijd mijn hoofd over waarom hij dat dacht.