De romantiek van onze Grand Tour was nog nergens te bekennen toen ik vanochtend in een kleine en pikdonkere hotelkamer wakker werd en ik de overgordijnen even opzijschoof. Een natgeregende en verlaten straat staarde mij mistroostig aan, achteraf gezien een voorteken voor wat ons vandaag te wachten stond.

Na een ontbijt, gelardeerd met lauwe eieren en te sterk afsmakende kaas, verlieten we een uitgeregende stad die eigenlijk geen eerlijke kans heeft gekregen om ons te kunnen bekoren. Onze nieuwe bestemming: het dorpje Baveno aan Lago Maggiore, een rit van normaal gezien ongeveer een 4 uur, maar dat zou even anders uitdraaien.

We werden namelijk achtereenvolgens, en soms zelfs tegelijkertijd, geconfronteerd met ellenlange wegenwerken, enorme plensbuien en gigantische files, met als orgelpunt een heel uur stilstaan aan de beruchte Gotthardtunnel. Ik kan me gemakkelijk inbeelden dat die moeilijke momenten samen in een kleine auto een echte relatietest kunnen zijn voor koppels die niet zo’n goeie relatie hebben als ze zelf denken.

Gelukkig is de titel van dit verslagje niet gelogen: bij het uitrijden van die 17km lange donkere tunnel die maar bleef duren wachtte de zon ons op en zagen we het terug helemaal zitten. Maar ondanks onze hernieuwde moed hebben we er toch in totaal zes uur over gedaan om het meer te bereiken dat in onze herinneringen al mythische proporties had aangenomen.

En natuurlijk, what did you expect? Toen we aankwamen was de zon verdwenen en werden we verwelkomd door een dik en laag wolkendek dat de normale turkooizen kleur van het water transformeerde in het saaiste grijs dat je kan indenken.

Maar niet getreurd, want ons hotel, dat dateert van 1873 en met veel geld prachtig gerestaureerd is, valt heel goed mee en heeft zelfs zijn eigen strandje, waar we morgen zeker van willen gebruik maken. Bovendien draagt het de naam Splendid en verwijst het op die manier naar een bepaald etablissement in Vilvoorde alwaar het levensverhaal van mijn teergeliefde en mezelf vele jaren geleden begonnen is. Het kan dus niet slecht zijn.

Vanavond is de zon er onverhoopt toch nog doorgekomen en hebben we aan de oever van het meer gedineerd ( een heerlijke burrata en daarna de vangst van de dag, overgoten met een fluwelen Barbera d’Alba). Vervolgens hebben we de avond afgesloten met een lange wandeling op de lungamare. Het vakantiegevoel is nu echt wel aanwezig en we genieten er met volle teugen van. Tot morgen!

Reeds afgelegde kilometers: 958

Meest gehoorde zin van de dag: “sattelietontvangst weggevallen” ( onze GPS houdt ook niet van tunnels)