Dag dertien: de apero

Met nog een laatste blik op de stad vanuit ons appartement vertrokken we gisteren voor de langste rit van onze reis (589km). We deponeerden de fob in een beveiligde kluis en reden de stad uit, richting Noorden. ‘Regenbuien met soms wat opklaringen, lage bewolking en twaalf graden.’ Het zou het weerbericht van bij ons thuis…

Dag twaalf: soep!

Gisteren was het de marathon van Vancouver met slechts twee deelnemers: wij dus. De hele dag spendeerden we aan de verdere verkenning van deze grote stad. We kwamen op onze wandeling naar het water bovenstaande poppen tegen. Blijkbaar lachen ze daar met de twee linkerhanden van onze Rode Duivels. We zullen zien! We namen een…

Dag elf: de fob

Gisteren zwaaiden we onze B&B uit met een geweldig ontbijt waarbij ik voor de eerste keer in mijn leven ‘s morgens courgettes at. Er is een eerste keer voor alles nietwaar. Op weg naar de ferryhaven stopten we even in Sidney, een stadje dat niet in ‘de boeken’ staat maar toch heel tof was, zelfs…

Dag tien: Victoria, Victoria

Het ontbijt in onze B&B was fantastisch zowel qua locatie als qua eten! Enige nadeel: ze hadden hun beste ‘China’ uit de kast gehaald net als Hyacint Bucket en dat was een groot risico met mij aan tafel. Gelukkig bleef alles heel en gingen we op weg. Na de natuurparken was gisteren de tijd gekomen…

Dag negen: De Queen of Oak Bay

Bovenstaande waarschuwing hangt overal uit in de havens van Vancouver Island. Geregeld worden daar namelijk walvissen gesignaleerd. En hoe zijn we daar gisteren geraakt? Om 7u30 vertrokken zonder ontbijt, daarna een rit van anderhalf uur en tenslotte een trip van 1u40 met de ferry The Queen of Oak Bay. De Subaru erop gereden en hop,…

Dag acht: de goldrush trail

Gisteren stond ons een rit van vele kilometers te wachten nog verder naar het zuiden. Gelukkig waren bij het ontbijt de voornaamste ingrediënten aanwezig, zelfs in magnum formaat! Via de Sea and Sky Highway stoomden we richting Whistler, zo’n 300 kilometer ver en voor de eerste keer met heel wat bochtenwerk. De rit voerde ons…

Dag zeven: de ontmoeting

Met een volle tank verlieten we Clearwater maar vooraleer we zuidwaarts vertrokken, bezochten we nog drie watervallen waarvan er twee de mooiste bleken te zijn die we tot nu toe al gezien hadden . Spahat Falls is daar niet bij maar maakte vooral indruk door het weidse panorama. Moeilijk vast te leggen op een foto.…

Dag zes: De kiwi en de curry

Gisteren vertrokken we in Jasper voor een rit van 314 km naar Clearwater en die stad ligt in een andere tijdzone. Het tijdsverschil van acht uur met thuis werd daardoor negen uur en onze nachtrust was al danig verstoord! Onderweg passeerden we de hoogste berg van de Canadese Rocky Mountains, Mount Robson, zo’n 4.000 meter…

Dag vijf: het zwarte woud

Waarschuwing! Verder lezen op eigen risico. Nog meer meren en watervallen! Gisteren voor de laatste keer tijdens dit verlof rondgereden op zoek naar de grote troeven van deze streek: de meren en de watervallen. We begonnen er aan met de geweldig brullende Athabasca Falls, jammer genoeg weer zonder een straaltje zon. Uiteindelijk zou het jammer…

Dag vier: een witte wandeling

Geen Canada Dry voor ons gisteren. Het was aan het regenen toen we Banff achter ons lieten en koers zetten naar Jasper. Maar gelukkig hadden we een mooi vooruitzicht: een lange rit over de Icefields Parkway, Die weg wordt algemeen beschouwd als een van de mooiste wegen ter wereld omwille van de omringende landschappen, de…