Gisteren was het de marathon van Vancouver met slechts twee deelnemers: wij dus. De hele dag spendeerden we aan de verdere verkenning van deze grote stad.

We kwamen op onze wandeling naar het water bovenstaande poppen tegen. Blijkbaar lachen ze daar met de twee linkerhanden van onze Rode Duivels. We zullen zien!

We namen een watertaxi naar Granville Island, een van de must-do’s volgens velen. Dat bootje was leuk omdat je alles vanuit een ander standpunt ziet.

Granville Island is eigenlijk van oorsprong een industriezone waar enkele ondernemers een tijd geleden een foodcourt en een hele reeks winkels naartoe gelokt hebben, en met succes.

Voor wie er zin in heeft: er zijn daar ook oude bagels te koop.

Met een andere watertaxi keerden we terug naar het vasteland in de buurt van de bekende Seawall, een wandelpromenade van maar liefst 38 kilometer lang.

Die wandelweg loopt via het water tot in en rond Stanley Park, een grote groene vlek aan de rand van Vancouver.

We hadden niet de tijd of de goesting om 38 km te stappen dus trokken we terug de stad in. We bezochten er ook de buitenwijken waar echt schitterende huizen staan omringd door heel wat groen.

Stilaan trad de verzuring op in onze benen en dus werd het tijd om wat te rusten en om de innerlijke mens te versterken met wat soep, iets wat we tot nu toe moesten missen.

Na een rustpauze in ons appartement zochten we ‘s avonds naar een restaurant waar we typisch Canadees konden eten maar tevergeefs. En in Japanse hot dogs hadden we niet echt veel zin.

Het werd dus Capo & The Spritz, jullie raden het al, een Italiaans restaurant. Toen de ober kwam zeggen dat op maandagavond de flessen wijn aan halve prijs waren, kon onze dag niet meer stuk!

Tot morgen!

Morgen: de apero

Canada: waar filterkoffie Drip Coffee heet, waar openbare toiletten Public Washrooms heten en waar een kop-staartbotsing een Fender Bender heet.