Een mus die tracht op te stijgen met een halve beboterde pistolet in haar snaveltje, een toerist die zijn zonnebril ophoudt om met zijn kop koffie de passerende dames te kunnen observeren en overal de geur van eieren en pannenkoeken, ziedaar het ontbijt in Negroponte.

Onze dagtaak begon gisteren met Amarynthos, een klein dorp in de buurt, dat nooit zal bekroond worden met de prijs van interessantste kustplaats. Maar misschien willen ze dat daar ook niet.

Onze ervaring hier leert dat de horeca geen moeite doet om niet-Griekse toeristen aan te trekken, wat vanzelfsprekend hun goed recht is. Mijn teergeliefde en ikzelf vinden dat overigens prima want wij willen altijd een beetje ontheemd zijn.

De weg naar de volgende stad, Aliveri, was een van de mooiste tot nu toe, slingerend langs de zee, op enkele meters van het turkooise water, met het ene prachtige panorama na het andere, het deed ons sterk denken aan de Zuid-Franse corniches.

In Aliveri zelf hebben ze wel een bijkomend nadeel, zoom maar eens in op het middelpunt van het hartje op de foto. Inderdaad, daar staat een gigantische leegstaande cementfabriek. Maar de prachtige kustlijn maakt veel goed en die is alomtegenwoordig.

Bij onze terugkeer in het hotel was de zee schijnbaar in slaap gevallen, geen golven te zien, het was net een zwembad. ‘s Avonds aten we nog eens in het gezellige Eretria en bij het avondeten keken we zoals gewoonlijk naar de foto’s en genoten we nog na van wat de dag ons gebracht had.

Maar het is ook altijd een moment om de violen af te stemmen over wat er voor de volgende dag op stapel staat. Gisteren kregen we daarvoor de hulp van een muzikale Griek.

Tot morgen!

Morgen: het woelige water