Gisteren was het tijd om afscheid te nemen van de zwaluwen en van de gastvrouw en haar zoon die Mangata Seaside uitbaten. Toen we hen een vruchtbare zomer toewensten, bedankten ze ons hartelijk. Ze vertelden ons dat ze tot vier jaar geleden ook nog een olijfboomgaard bezaten van 350 olijfbomen maar dat die jammer genoeg volledig is afgebrand. Vandaag hopen ze dat er met hun broodwinning, het guesthouse, niets zal gebeuren. We duimen voor hen.

We verlieten onze vertrouwde stek voor een rit van ongeveer twee uur naar het zuiden. Ons doel: Eretria, een van de oudste steden van heel Griekenland. Ooit een machtige stad met heel wat kolonies, vandaag zou het, hou u vast, een bruisende kustplaats zijn. Waar hadden we dat nog gehoord?

Maar eerst reden we naar ons nieuwe hotel. De weg ernaartoe vereiste veel en intensief bochtenwerk door bossen, over bergen en langs rommelige dorpen langs de steenweg. Onderweg groeide bij ons de twijfel. Na Mangata, waar we praktisch alleen zaten, gingen we nu naar een groot hotel met meer dan honderd kamers. Zouden er daar handdoekleggers zitten? Zouden er opdringerige animators je middagdutje komen verstoren om je uit te nodigen voor één of ander onnozel spelletje?

De ligging van het hotel was alleszins prachtig: groot zwembad en leuk strand zeer dicht bij elkaar. Maar onze haren rezen ten berge toen we het restaurant gingen verkennen. Geen vergelijking mogelijk met ons eetplekje aan zee in Rovies. Het was een refter, er is gewoon geen betere omschrijving. En bovendien met buffet, een formule die we op reis zelden kiezen. We besloten tegen beter weten in om er toch één keer te eten.

We hadden gisteren geen uitstap gepland dus genoten we in de namiddag van het geweldige (zoutwater) zwembad en het privéstrand met echt zand. ‘s Avonds begaven we ons naar de op voorhand verdoemde refter waar we gelukkig buiten konden plaatsnemen, weliswaar met zicht op een eigenaardige constructie in de baai. Giorgios de ober kon er niets zinnigs over zeggen.

Alle ingrediënten voor een typisch buffet waren aanwezig: de toeristen die in de tegengestelde richting het buffet afgaan en daardoor voor strubbelingen zorgen, de mensen achter je die in je rug zitten te duwen omdat het niet snel genoeg gaat en natuurlijk de bakken met warme gerechten die achteloos opengelaten worden waardoor alle eten koud wordt. Zucht.

Gelukkig was er een goede fles rode wijn die ons hielp om alles met de mantel der liefde te bedekken. We toostten op het vooruitzicht van nog eens tien dagen heerlijk verlof en maakten onze boodschap duidelijk aan iedereen:

Tot morgen!

Morgen: de flirterige Françaises