Een minder drukke agenda gisteren met eerst een uitstapje naar Canmore, een kleine 30 km van Banff verwijderd. Voor de Canadezen naast de deur dus. De zon was niet van de partij maar dat kon de pret niet drukken.

Canmore was vroeger bekend voor zijn steenkoolmijnen maar dat is al lang voltooid verleden tijd. Het probeert nu een beetje in de voetsporen van Banff te treden maar slaagt daar volgens ons niet echt in.

Wat ze wel meer hebben dan hun concurrent zijn kunstgalerijen waarbij de tentoongestelde foto’s en schilderijen bijna uitsluitend de natuur van de Rocky Mountains als onderwerp hebben, met een hoofdrol voor de beren.

Van beren gesproken: bijna overal wordt ‘bear spray’ verkocht om je te verdedigen tegen een beer als die je aanvalt.

Je kan het zelfs huren! Wij gaven er geen geld aan uit want een van de boswachters had ons gezegd dat als een beer je aanvalt, je slechts twee seconden de tijd hebt om te reageren en je leven te redden. Omdat ik niet zo snel ben als Lucky Luke, lieten we het er dus maar bij.

‘s Namiddags vertrokken we naar de Grassi Lakes, twee kleine meren op zo’n 1500 meter hoogte die beroemd zijn voor hun unieke turquoise kleur.

We moesten er wel wat voor over hebben. Eerst dienden we verplicht een online account aan te maken en daarna ook online een toegangsticket aan te kopen. In de auto’s rondom ons werd er eveneens duchtig gevloekt.

Eens het in orde was, stapten we het wandelpad op om snel de 1,7 km af te leggen tot aan de meren. Maar al gauw bleek dat het pad constant bergop liep dus deden we er uiteindelijk al zuchtend 40 minuten over.

De inspanning was echter snel vergeten toen we de meren zagen. Wat een uitzonderlijke kleur! Die wordt blijkbaar veroorzaakt door de mineralen in het smeltwater en de rotsen.

De meren ontlenen overigens hun naam aan Andrea Lorenzo Grassi, een Italiaanse immigrant die begin twintigste eeuw de meren ontdekte en het pad ernaar toe zelf ontworp.

De aanblik van deze meren maakte één intussen overleden koppel heel gelukkig. Gerald, een historicus, en Alison, die Grassi hielp met het pad aan te leggen naar de meren, waren inwoners van Canmore en gefascineerd door die speciale plek.

Hun beider namen zijn terug te vinden op een bank pal naast de meren.

Op de weg terug volgde er nog een confrontatie met lokaal wildlife maar die overleefden we gelukkig zonder kleerscheuren.

‘s Avonds aten we bij, hoe kan het ook anders, The Three Bears.

Het eten was lekker maar op een van hun muren stond er wel een flauwe grap.

Tot morgen!

Morgen: een witte wandeling

Canada, waar de dopjes niet vasthangen aan de flessen, waar de mensen allemaal zeer vriendelijk zijn maar waar je wel altijd een fooi moet geven van minstens 18%.