Gisteren stond er heel wat op het programma dus gingen we voor een krachtig ontbijt bij Melissa’s Missteak, open sinds 1978, jawel.

Om onze maag niet op de proef te stellen in een schommelende gondola naar de top van Sulpher Mountain kozen we voor de rit met de auto. Boven werden we op onze wenken getrakteerd op een prachtig uitzicht.

Een goed begin maar het ging ons natuurlijk om die bekende meren in de omgeving van Banff. Een korte trip later langs overigens zeer aangename en rustige wegen kwamen we aan bij Lake Minnewanka, wat zoveel betekent als ‘Meer van de geesten’ in de taal van de Indianen die hier vroeger woonden.

Langs het meer was er een mooi pad en dat leidde ons tot in Stewart Canyon. Ondanks het ontbreken van zonneschijn was dit een heel mooie wandeling.

Geesten hebben we daar echter niet gezien en beren ook niet dus reden we naar de Vermillion Lakes enkele kilometers verder. Die staan bekend voor de mooie weerspiegelingen van de bergen in het water wanneer het windstil is.

Omdat de weersvoorspelling voor de volgende dagen niet zo hoopgevend was, besloten we om gisteren nog zoveel mogelijk te gaan bezoeken. Op naar de Time Garden dus, een historische tuin uit 1935 met een uniek uitzicht op Banff Avenue en de Cascade Mountain in de verte. Vanaf juni bloeien daar zo’n 50.000 bloemen maar daarvoor waren we dus ietsje te vroeg.

We kregen er nog altijd niet genoeg van en brachten een bezoekje aan een enorm hotel even buiten de stad gelegen: het jetset hotel Fairmont Banff Springs.

Op mij kwam het wat luguber over en het deed me zelfs wat denken aan het hotel uit de film The Shining. Maar op het terras achteraan moest ik die woorden inslikken, wat een panorama!

‘s avonds aten we bij Park waar ze ter plaatse hun eigen gin vodje en whisky brouwen en de gin gebruikten we met plezier om onze hamburgers door te spoelen.

Na het eten ondernamen we nog een avondlijke wandeling in het laatste licht van een goed gevulde dag.

Toen we op het pad naast de Bow River kwamen, bleek dat die uit haar oevers getreden was door de miljoenen liters smeltwater van de gletsjers die nog altijd naar beneden kwamen. In 2013 leidde dat tot een ware overstroming en de evacuatie van 75.000 mensen.

Moe maar voldaan praatten we daarna nog wat na op het terras van onze hotelkamer toen we plots nog onverwacht bezoek kregen.

Was het een eland? Een kariboe? Een wapiti? We weten het niet maar het was hopelijk de voorbode van nog veel meer wildlife!

Tot morgen!

Morgen: het geluk van Gerard en Alison

West-Canada: waar iedereen 30 km per uur rijdt en niemand daar over moppert, waar ik nog geen enkele snelheidsduivel zag en ook geen enkele flitspaal, en waar al die zware V6 en V8 motoren van die pickups zo lekker grommen.