Als je vele kilometers rondrijdt en lange wandelingen maakt, kom je soms wat tegen. Kijk bijvoorbeeld eens op bovenstaande foto hoe gezellig deze mensen hun eetplaats hebben gemaakt, met de geurende afvalcontainer lekker dichtbij en een reddingsboei voor het geval iemand in de soepketel zou vallen.

We zetten onze verkenningstocht in deze streek verder en stapten af in Les Taillades. Best een mooie omgeving met massieve en imposante rotsblokken die boven alles uit torenen. Maar in deze minder bekende streek geldt meer dan eens de regel: hoe mooier hoe minder leven in de brouwerij.

Die gedachte was nog niet koud toen onze rustige wandeling plots verstoord werd door het geronk van de wieken van een zware helikopter die hoog boven ons een zak water met zich meedroeg. We hadden al gedoucht dus maakten we ons snel uit de voeten

Het laatste onbekende dorpje van onze lijst zal wellicht voor altijd onbekend blijven. Merindol had jammer genoeg niets te bieden. Het oude centrum was niet oud genoeg, een nieuw centrum was er niet. Twee bars tabac en een klein supermarktje, dat was echt alles. Geen bloemen, geen kasteel of zelfs maar een ruïne, werkelijk niets.

De bars waren vanzelfsprekend dicht en omdat we allebei te kampen hadden met hoog water, stapten we een infopunt van de toeristische dienst binnen met de vraag naar een openbaar toilet.
Onze nood kon ter plaatse geledigd worden maar als compensatie moesten we een kwartier luisteren naar de klaagzang van de gepensioneerde vrijwilliger die daar de hele dag een boek zat te lezen omdat er niemand Merindol kwam bezoeken. We kunnen ons ergere jobs indenken.

Het diner ‘s avonds bij Maison des Ocres was er een van grote tegenstellingen. Mijn wortelpuree was zo lopend dat ik die beter met een lepel had gegeten.

En de Bavarois van mijn teergeliefde, die er nochtans heerlijk uitzag, was net het omgekeerde. Zij had een hamer nodig om er nog maar een klein deukje in te kunnen slaan. Gelukkig waren die te huur in het restaurant.

Tot morgen!

Morgen: Moderne pelgrims