Gisterenochtend waren we weer erg dankbaar voor het feit dat er op deze wereld twee types ontbijters bestaan: buiten- en binnenontbijters. Dankzij deze laatsten konden wij ons met een kop koffie nestelen aan een tafeltje buiten op het terras aan het zwembad dat we zoals altijd nauwgezet selecteerden op basis van de stand van de zon.

Met veel enthousiasme begonnen we daarna aan wat we ons hadden voorgenomen: een verkenning van de minder bekende dorpjes in de Provence. Cucuron stond als eerste op de lijst en dat was al meteen een meevaller. We zijn er allebei van overtuigd dat dit dorpje op korte termijn veel aan populariteit zal winnen.

Op weg naar een andere minder bekende plek, Saignon, konden we niet weerstaan aan de verleiding om even te stoppen in Lourmarin. Een klassieker, inderdaad, en deel van de platgetreden paden, maar het is gewoon een plezier om daar rond te lopen, een café crème te drinken of een slaatje te eten op een van de overbevolkte terrasjes. En om door de stille straatjes te slenteren natuurlijk.

Saignon, de volgende stop, had behalve een erg mooi centraal pleintje en een overdaad aan rust en stilte niet echt veel te bieden.

In de late namiddag keerden we ter verpozing terug naar ons hotel maar daar stak een regenbui een stokje, zeg maar een hele boom voor.
Er zat niets anders op dan wat bij te lezen tot de bui over was en te proberen de ‘heb ik gelijk?’ blik van mijn teergeliefde te negeren.

Vanuit de hotelbar beneden werden we tijdens het lezen plots vergast op luid gezang. Het gekweel dat een heel uur duurde bleek afkomstig te zijn van een geïmproviseerd zangkoor gevormd door enkele vrolijke Duitse toeristes. Niet lang nadat ze bezig waren hoorden we gerommel in de verte. Zonder twijfel Meat Loaf die zich omdraaide in zijn graf bij het horen van al die valse noten in ‘I would do anything for love’.

Een duik in het bekoorlijk uitziende zwembad stelden we dus noodgedwongen uit. ‘s Avonds aten we in het dorp in een van de betere restaurants en het was meer dan in orde.
Maar zelfs daar werden we geconfronteerd met die merkwaardige visie van de horeca hier in het zuiden namelijk om zo snel mogelijk iedereen te bedienen. Gelukkig was er de wijn om de pijn te verzachten.

Tot morgen!

Morgen: hoog water