Gisteren begonnen we de dag met een vroege ochtendwandeling. Even dachten we dat we in de Alpen rondliepen door het typische geluid van de koeienbellen tot we zagen dat het ezels waren. Een Oostenrijkse boer die geëmigreerd was?

De wandeling was geweldig: zuivere lucht, bloemen, vlinders, vogeltjes die floten en bloeddorstige mieren zo groot als mijn pink.
En toch moest de wandeling haar meerdere bekennen in het ontbijt van even later.

Breakfast met een view noemen ze dat. Met veel moeite slaagden we erin om ons af te scheuren van dat heerlijke tafeltje en vertrokken we op uitstap. We reden stapvoets het dorp door in de continue angst dat een van de vier banden de geest zou geven maar blijkbaar hadden we een beschermengel die over ons waakte.

We reden naar Vic, een stad in het binnenland van Catalonië en daar kwamen we terecht in de lokale versie van het beenhouwersstraatje maar dan met echte beenhouwers.

Smalle straten, heel hoge huizen waarvan vele met historische waarde, pleintjes met terrasjes, allemaal zeer aangenaam en uitnodigend.

Het viel ons ook op hoe sterk de drang naar onafhankelijkheid daar heerste, met bijvoorbeeld afbeeldingen van rebellerende politiekers op de gevels en de vermelding van ‘republica catalana’ op de straatnaamborden.

Vic zal een goede herinnering blijven, maar dat kan niet gezegd worden van Torrelló, een andere stad die we gingen bezoeken en die een zielloos bestaan leidt even ten Noorden van Vic. Enkel het bordje hieronder was leuk.

Door het binnenland dat afwisselend geurde naar bloemen en naar mest keerden we terug naar Rupit.

Het was een mooie dag, ook voor onze stappenteller, dus hobbelden we terug naar ons hotel om nog even te ‘chillen’ zoals men vandaag dient te zeggen. Lees: chips eten, een dutje doen en een boek lezen met het raam open, niet noodzakelijk in die volgorde.

Eten ‘s avonds deden we in het landhuis waar we van hulpkok Pep als dessert, naast een cheesecake en een chocoladecake zonder gluten, gratis een Spaans taalbad over ons heen kregen met zijn lange verhalen over zijn ezels en zijn honden.

Tot morgen!

Morgen: Spreek niet met vreemden