We namen afscheid van de ezels en vroegen ons af wie eigenlijk de ezels zijn. Zij die daar in alle rust kunnen leven in dat magnifieke decor of wij die de baan op moesten en al die middenstrookrijders op de snelweg moesten gaan trotseren.

Gisteren was de traditionele overgangsdag van Spanje naar Frankrijk. Onderweg kregen we op digitale borden de ene waarschuwing na de andere over dieven die je vriendelijk aanspreken op de ‘Airs’ om je vervolgens te beroven. Bij onze eerste stop hadden we al prijs, gelukkig waren we gewaarschuwd. Welkom in Frankrijk!

We maakten een tussenstop in Perpinyà, de Catalaanse benaming van Perpignan. Daar was het zoals altijd gezellig, veel volk, veel sfeer en leuke restaurantjes in de achterafstraten.

De stad combineert in feite het beste van Spanje en Frankrijk. Omdat we toch nog wat kilometers af te leggen hadden, waarvan veel langs N- en D-wegen, zagen we af van ons plan om daarna nog te stoppen in Narbonne en reden we meteen door naar onze volgende bestemming, de Cévennes.

Ons mooie met klimop begroeide hotel was in vroegere tijden een zijderupskwekerij en bevond zich dichtbij Mialet, een onooglijk dorpje. Het is al drie generaties lang in handen van dezelfde familie. Dat vind ik altijd wel een leuk detail maar deze keer hadden we pech want bij het avondeten werden we bediend door de grootmoeder en die liep net niet rond met een rollator.

Oké, het eten was dan wel wat koud maar het dessert op de foto was eens iets anders na vijf Cremas Catalane. Veelbelovend!

Tot morgen!

Morgen: is dat alès?