Gisteren ontwaakten we helaas niet zoals Salvador Dali met zonnestralen op ons gezicht, integendeel, een miezerige regen daalde op ons hotel neer. Dat belette ons echter niet om nog een ochtendwandelingetje door Cadaqués te doen. Voor we wegreden kocht ik nog een kleine snack voor onderweg.

Onze volgende bestemming was Rupit, een middeleeuws dorp in het binnenland van Catalonië. Om daar te geraken moesten we enkele cols over die omringd waren door prachtige natuur. De bochten van de dag ervoor bleken slechts een voorspel te zijn!

Het dorp is zeer goed bewaard gebleven en ligt op zo’n 800 meter hoogte. Het bestaat uit grote stevige huizen die gebouwd zijn met de lokale rotsstenen en die ongetwijfeld een eeuwigheid zullen meegaan. Rond het dorp zijn er rotsformaties die me soms deden denken aan de kunstenaar van de dag ervoor.

Je kan het dorp overigens ook bereiken via een oude hangbrug en die moesten we uiteraard eens testen.

Toen ik grappig wilde doen en even schudde aan de reling bleek dat mijn teergeliefde in het bezit was van de zeebenen van een oude ervaren matroos en dat haar maag tegen elke vorm van zeeziekte bestand was, ze gaf geen krimp. Nadat ze tien minuten op de koude grond had gelegen, konden we weer verder.

We logeerden in een soort landhuis buiten het dorp en om dat te bereiken moesten we een weg volgen waarbij de controle van de vering van de auto’s op de ‘keur’ in het niet verdwijnt. Maar de kamer compenseerde dat euvel met het meest fabuleuze uitzicht dat we ooit gezien hebben vanuit een hotelkamer.

‘s Avonds daalden we onze berg af en gingen we eten in restaurant Estrella. Gelukkig weten wij altijd wat zeggen want anders zou het daar zo stil geweest zijn als in de kleedkamer van de Rode Duivels na de nederlaag tegen Slovakije.

Tot morgen!

Morgen: Vic en de ezels