Gisteren verlieten we ons vertrouwd hotelletje, gedaan dus met vier dagen platte rust. Alhoewel, in de zon liggen was tegelijk ook werken: twee kranten lezen, online Spaanse les volgen, bloggen, schrijven en zoeken naar spullen die mijn teergeliefde verloren is.

We zetten gezwind koers naar het beschermde natuurgebied Cap de Creus, een streek met alleen maar uitgestrekte bossen en hoge bergen, waar we ons een weg door de wolken heen moesten banen.
De ene bocht volgde de andere, op smalle baantjes en met overmoedige tegenliggers die plots opdoken en mijn teergeliefde telkens een hartverzakking bezorgden. Met de haarspelden van al die bochten kan je het kapsel van alle vrouwen in Vilvoorde in toom houden.

Dolgedraaid stopten we even in Port de la Selva, een stad met een grote jachthaven, wat meteen ook haar enige troef lijkt te zijn. Dan is Cadaqués, twintig minuten verder, toch van een ander niveau.

We checkten in bij een familiaal geleid hotel waar ze sterk geloven in de slogan ‘bewegen is gezond’ want een lift behoorde blijkbaar niet tot hun prioriteiten. Na een korte wandeling arriveerden we in Cadaqués en we waren er onmiddellijk over in de wolken.
De grote baai en de stad zelf zijn heel mooi en zijn wellicht nog mooier als de zon schijnt maar dat privilege kregen we jammer genoeg niet.

De straatjes zijn leuk om in te slenteren en deden ons merkwaardig genoeg soms denken aan de sfeer op de Griekse eilanden.

Maar de trekpleister van deze kunstzinnige stad is natuurlijk de Casa Dali waar deze geniale en/of gekke kunstenaar lange tijd heeft gewoond. Hij kocht verscheidene huizen op in het nabijgelegen baaitje Port Llegat en vormde ze om tot één groot wit huis volgestouwd met rariteiten.

Vooraf had ik geen toegangsticket gekocht en ter plaatse bleek het programma uitverkocht te zijn. Gelukkig kon ik nog net ontsnappen aan de toorn en de wurggreep van mijn teergeliefde omdat het lot ons voor een keer gunstig gezind was: een stel annuleerde hun tickets en wij konden naar binnen!

In elke kamer van het huis waar Dali met zijn muze Gala woonde is er wel iets te beleven. Hierboven bijvoorbeeld zijn eigen zwanen die hij opgezet had en die nu zijn bibliotheek bewaakten.

En hier een spiegel die Dali schuin geplaatst had zodat die de zonnestralen naar zijn bed reflecteerde en hij elke dag door de zonsopgang gewekt werd. Teveel om op te noemen en meer dan een bezoek waard!

We namen afscheid van de beer en de uil in Dali’s gang en gingen ‘s avonds eten in een van de kleine restaurantjes die Cadaqués rijk is (Celeste). We bleven daar nog lange tijd op onze roze wolk zitten van al het moois en het geks dat we aanschouwd hadden.

Tot morgen!

Morgen: zeebenen

Celeste: het enige echt Italiaans restaurantje dat we gevonden hebben in Cadaqués. Lekker en goedkoop. De toegangsdeur draait daar meer uren dan het personeel.