Vorige donderdag, na een half uur vruchteloos zoeken naar de zonnebril van mijn teergeliefde, stapten we de auto in richting Zuiden, op zoek naar de zon.

Die vonden we echter niet meteen, het was alsof de regen en de wolken ons op de voet volgden en ons niet wilden loslaten. We waren echter vastbesloten en reden tot in de Champagnestreek, waar we na het inchecken profiteerden van een onverhoopt droog moment om een wandelingetje door het mooie park van het hotel te maken.

Dat bleek een heel slecht idee te zijn want hele horden muggen vlogen ons verlekkerd tegemoet en wilden ons een hartelijk welkom bieden door ons bloed op te zuigen. Het werd dus de kortste wandeling ooit. Een glaasje champagne op het terras bood gelukkig soelaas en na een verrassend goed diner zochten we ons bed op in de hoop de dag erna de zon te zien.

Helaas, ze was niet van de partij, ze was van plan om haar huid duur te verkopen. We reden dus maar verder, net zoals duizenden anderen die blijkbaar ook gefrustreerd waren en niet konden wachten tot de zomermaanden aanbraken om op vakantie te vertrekken, wat resulteerde in ellenlange files en nog meer norse gezichten.

We reden tot in de buurt van Valence en belandden in een dorp waarvoor het woord ‘groezelig’ is uitgevonden. Leegstand, gesloten horeca en niemand op straat waren ons deel toen we even gingen verkennen. De werkmannen zijn daar blijkbaar ook massaal weggetrokken want het probleem van de leuning van de trap in ons hotel werd nogal creatief maar met compassie voor die arme leuning opgelost (zie foto hieronder).

Van het avondeten in het hotel wil ik enkel de vis even vermelden die na zijn dood van de kok nog alle kansen kreeg om rond te zwemmen maar dan wel in een vieze op gelatine lijkende saus.

De vreemde akoestische panelen aan de muur in onze slaapkamer (zie foto hierboven) hebben die nacht hun nut niet moeten bewijzen, de vis is gelukkig binnenskamers gebleven. Voor het slapen gaan prevelden we nog een schietgebedje dat we de dag erna die grote gele bol zouden terugzien.

En op die derde dag, na weliswaar nog enkele uren rijden, vonden we eindelijk wat we zochten: blauwe hemel en zon. We hebben er 1300 km voor moeten afleggen maar het was zeker de moeite waard om die aangename warmte weer op onze huid te voelen.

Nog een rustdag hier aan de Costa Brava en daarna nemen we het hazenpad met morgen als eerstvolgende stop het kleine maar toch bekende dorpje Cadaqués.

Tot morgen!

Morgen: in de wolken