Corsa time! Maar we lieten Stoupa toch achter met een vreemd gevoel van nostalgie. We hadden het daar in die kleine baai tussen al die toeristen enorm naar onze zin gehad, dat hadden we vooraf nooit kunnen denken.
Maar de enige weg was vooruit. Dus reden we langs de kust naar Kardamilli, een mooi maar ingeslapen dorpje met een indrukwekkende bloemenpracht aan alle huizen.

Enkele kilometers verder trapten we met open ogen in de gekende GPS val. Die verduivelde beleefde vrouwenstem stuurde ons namelijk een smal weggetje in, richting onze volgende stop, Kitries.
Maar ze vertelde er niet bij dat de weg verderop veranderde in een praktisch onbegaanbaar en stoffig pad met losse scherpe stenen waar we enkel stapvoets over konden rijden om de banden niet te beschadigen.
Na anderhalve kilometer hotsen en botsen aan 5km per uur konden we eindelijk rechtsomkeert maken en het nog eens overdoen. Resultaat: een bruine Corsa ipv. een zilveren en heel veel tijd verloren. Puf.

Tot onze frustratie was er 500 meter verder een perfect geasfalteerd baantje dat leidde naar Kistries, dat dan ook maar een zakdoek groot bleek te zijn.

Na Kitries was het tijd om even verder in te checken in ons hotel, het grootste tot nu toe, met een prachtige ligging aan zee. Na wat luieren aan het zwembad hadden we het moeilijk om te weerstaan aan de roep om daar op z’n dooie gemakjes de avond door te brengen. Maar we besloten toch de omliggende restaurantjes te verkennen.

Gelukkig maar want na wat omzwervingen vonden we dit vrije tafeltje dat voor ons voorbestemd was. Op nog geen meter van de zee aten we wat hapjes en daarna een gegrilde vis die waarschijnlijk even tevoren in alle onwetendheid over zijn lot daar nog vrolijk aan het zwemmen was.

De zonsondergang was een ware lust voor het oog en het werd een van de meest romantische avonden van onze reis. (Verdere uitweidingen werden door een niet nader genoemde instantie gecensureerd).

Tot morgen!

Morgen: de beet

Ons hotel: Akti Taeygetos Resort, Kalamata