Een van de voordelen van zo’n groot hotel is het ontbijt. En dan vooral dat ze daar regelmatig alles aanvullen. Zo viel de diepe put niet op die ik geslagen had in de voorraad spek en eieren.

We maakten een ochtendwandeling in het historisch centrum van Kalamata en, ondanks het feit dat er daar geen opvallende bezienswaardigheden zijn, genoten we van de rust en de sereniteit die heerste in het oude deel van de stad.

Omdat de Corsa echt niet om aan te zien was, reden we op de terugweg naar een self-carwash en herstelden onze trouwe zilveren bondgenoot helemaal in ere. Blinken deed ie!
De verdere namiddag brachten we door op het witte keienstrand van het hotel waar ik van plan was om te snorkelen. De zee zag er namelijk heel uitnodigend uit. Maar dat was slechts schijn.

Ik dook het water in en nog geen vijf minuten later zat ik alweer aan wal met een bloedend been. Een nieuwsgierige vis had me zonder enige aanleiding gebeten.

Terwijl ik de piepkleine wonde inspecteerde, zocht mijn teergeliefde in paniek op haar telefoon alle namen van giftige vissen op en toonde me hun foto’s. Geen enkele kwam natuurlijk overeen met wat ik gezien had want het was een klein onschuldig visje, genre Nemo.

Pas na een uur hield ze op met me te vragen of ik al verlammingsverschijningen voelde en keerde eindelijk de rust weer. Liefde is…

‘s Avonds nam ik wraak door een gerecht te bestellen met zoveel mogelijk dode visjes. Het zal ze leren!

Tot morgen!

Morgen: Filoxenia