Niet te geloven dat we gisteren koers zetten naar alweer onze laatste bestemming dit verlof. Het waren tot nu toe allemaal prachtige vakantiedagen en we hoopten er nog twee bij te doen.

We reden anderhalf uur door een landschap gedomineerd door bergen en groen dat gemakkelijk kon concurreren met dat van Frankrijk of Spanje, met als doel een klein plaatsje niet ver van het bekende thermenoord Loutraki.

Onderweg stopten we even in Korinth (waar niets te zien was) en in het wijndorp Oud Nemea (met oud bedoelen ze daar eigenlijk lelijk).

De titel van deze blog, Filoxenia, verwijst overigens niet naar een Griekse buurvrouw of naar een restaurant. Het betekent ‘nog meer dan gastvrij’ en is een gangbaar begrip in Griekenland qua dienstverlening aan klanten.

Die indruk hadden we echter niet onmiddellijk toen we bij ons laatste hotel aankwamen. Het leek eerder op een militaire vesting. Gelukkig was het slechts de achterkant en werden we wel degelijk hartelijk verwelkomd aan het zwembad.

De ligging van de suites was jammer genoeg niet ideaal. Beeld je dit in: een smalle straat met tweerichtingsverkeer, geen voetpaden, auto’s geparkeerd waar ze niet mogen staan en enkel chauffeurs met een zware voet.

Aan het strand waren er enkele bars en restaurants, maar wel een zeer beperkt aantal. ‘s Avonds wilden we dus wat vroeger gaan eten maar toen we onze neus buiten de poort staken, werden onze tenen bijna plat gereden. Het zotte straatje was nog een graad erger geworden.

Nu stonden ze helemaal geblokkeerd en er moest een politie agent aan te pas komen om alles te deblokkeren. Intussen konden we onderling geen woord wisselen door de kakofonie van muziek uit de beach bars en uit de autoradio’s van de Griekse Johnny’s.

We vonden nergens onze gading in de eetgelegenheden en belandden uiteindelijk in een familierestaurantje waar we de slechtste kost van de hele reis voorgeschoteld kregen.
De moussaka zag bleek en was van vermoeidheid ineengestort, terwijl de souvlaki van varkensvlees duidelijk familiebanden onderhield met zwezeriken. We hadden één geluk: de rode wijn was gekoeld.

Tot morgen!

Morgen: Maandagochtend