Stranddag! Voor de tweede dag op rij treurde onze stappenteller omdat hij er werkeloos bij hing. Ook de Corsa stond er maar beteuterd bij op de parking. Wat een breuk in onze routine. Maar het deed deugd, die breuk.

We startten de dag met een korte wandeling naar Kalogria, een nabijgelegen strand met zacht en wit zand, een rariteit in deze contreien. Dat daar geen volk was vonden wij dan ook onbegrijpelijk.

Na onze wandeling vlijden we ons neer op exact hetzelfde plekje als gisteren. Dat plekje vond mijn teergeliefde namelijk ideaal omdat ze daar kon ‘voyageren’.

Wat doet een mens de hele dag op zo’n ligstoel behalve lezen en dutten? Observeren, juist. Zo zag ik dat de oudere Duitsers heel veel slapen op strand. Zijn hun nachten dan zo wild op vakantie? Sparen ze hun lusten op tot ze in warmere oorden aankomen?

Soms zie je ook dingen die je echt niet wil zien. Bijvoorbeeld als een oudere gezette man zijn zwembroek uittrekt onder een handdoek en die handdoek wegglipt waardoor je, net voor je je blik kan afwenden, een vrij zicht krijgt op zijn rozig en behaard achterwerk.

Er werd op dat strand ook lustig gesnurkt, zowel door mannen als door vrouwen. Zeer vervelend als je net zelf een dutje wil doen. Oplossing: steentjes werpen tegen de benen van de boosdoeners en dan je meest onschuldige gezicht opzetten.

En dan was het plots weer avond. We genoten van de ondergaande zon en verzeilden per toeval in een tweede restaurant van een sterrenchef, een zekere Yannis Baxevanis, wisten wij veel.

Aan de prijzen merkten we dat niet (52€ voor twee voorgerechten en twee hoofdgroepen met een fles huiswijn) maar aan de gerechten des te meer. Dit was de culinaire versie van de Griekse keuken en die beviel ons heel erg na al die souvlaki’s en tzatziki’s.

Tot morgen!

Morgen: Carwash gezocht