Hopla, gezwind de berg af en met 750 kilometer op de teller naar Limeni waar we onze volgende twee nachten gingen verblijven. Maar onderweg wel even stoppen natuurlijk en dat deden we eerst in Gythio.

Mooi haventje maar het miste de charme en de lieflijkheid van andere plekjes die we al gezien hadden. Het volgende, Aréopoli, had dat wel, en hoe. We wisten toen al dat we daar ‘s avonds gingen komen aperitieven en eten.

Limeni tenslotte was een goede tweede, wat het vooral dankte aan de ongelooflijke kleur van het zeewater, turkooizer kan echt niet.

Onze euforie over deze traditionele vakantiedag werd enigszins getemperd toen we incheckten in ons hotel. We werden in een golfkarretje naar onze torenhoog gelegen kamer gebracht en dan wisten we al dat er stront aan de knikker was.

Het uitzicht van op ons terras kon je moeilijk miserabel noemen maar daar was jammer genoeg wel een prijs aan verbonden. Die prijs bedroeg 68 trappen die we in de hitte elke keer op en af moesten.
Mijn teergeliefde nam het echter gelukkig sportief op en verweet mij de slechte keuze van dit hotel ook maar 68 keer. Oef.

Aréopoli was ‘s avonds feeëriek verlicht en uiterst gezellig. Bovendien liep er niet te veel volk rond waardoor het een perfecte avond werd. Op uitzondering van het eten dan toch.

Toen ik aan de ober vroeg of er bij het varkensvlees gluten aan te pas kwamen, kreeg ik van hem het geruststellende antwoord: ‘Only on the outside’.

Mijn teergeliefde en ikzelf keken elkaar in totale verwarring aan en die werd nog groter toen de man een hand op mijn schouder legde en me enthousiast verkondigde dat ik de gluten eraf kon halen. Toen had ik het door. De arme man bedoelde dus het vetrandje rond het vlees.

Tot morgen!

Morgen: De frietpuntzak

Ons hotel: Limeni Village, Limeni, op eenzame hoogte