Het panorama waar we gisteren konden van genieten tijdens het ontbijt compenseerde gelukkig onze ochtendlijke inspanningen om er te geraken. Nooit meer zoveel trappen!
We hadden een tamelijk drukke agenda want er stonden enkele kustplaatsjes op de agenda ten zuiden van Limeni, een regio in de vorm van een frietpuntzak (met wat verbeelding).

We begonnen eraan in Gerolimenas waar het geklots van de golven overstemd werd door het gebrul van de bulldozers. Binnen 20 jaar zal dit ongetwijfeld een leuk dorpje zijn.

Ik vernoem hier altijd de namen van die dorpjes maar ik weet ook dat jullie, net als ikzelf, die namen morgen al vergeten zijn.
Op uitzondering van mijn teergeliefde vanzelfsprekend die zich nog herinnert welke schoenen de cafébaas veertig jaar geleden droeg toen we daar voor de allereerste keer kusten.

Op Marmari Beach hadden we onze hoop gevestigd voor eindelijk wat strandplezier maar alle ligstoelen waren jammer genoeg leeg. Was de smiling assassin daar misschien gepasseerd?

Uiteindelijk vonden we onze gading in Porto Kafio, wat een leuke plek was dat! Er is daar werkelijk niets te beleven maar het is een allercharmantst baaitje, met enkele gammele ligstoelen en slechts twee kleine restaurantjes met tafeltjes op een meter van de zee. Hadden we het maar geweten! We zouden er zeker enkele dagen in prettige isolatie hebben doorgebracht.

Terug in ons hotel spendeerden we wat tijd aan het zwembad en besloten impulsief om ‘s avonds in het hotel te eten. De prachtige ligging van het restaurant en het feit dat er vis op de kaart stond, wat tot dan toe eerder een zeldzaamheid was, konden we niet negeren.

Het was lekker maar de fluostift van de kok was wel uitgelopen.

Tot morgen!

Morgen: Life is a beach