Na het ontbijt lieten we Nafplio achter ons en vertrokken we naar het binnenland, een rit van zo’n twee uur. Onderweg stopten we in Sparta en dat was een grote teleurstelling. Lelijke gebouwen, stoffig, druk verkeer met voorrang van links, noem maar op.

We stapten naar het standbeeld van Leonidas, een andere Griekse held, namen een foto, en maakten dat we wegkwamen.

Omdat er daardoor tijd vrijkwam, besloten we om ons derde en laatste bezoek aan een Unesco werelderfgoedsite een dag vroeger te doen. We reden dus naar Mystras, ooit een stad van 40.000 inwoners, sinds 1770 een echte spookstad omdat iedereen naar het modernere Sparta trok. Wat een idee.

Op de foto’s komt het misschien niet helemaal tot uiting maar het is een werkelijk magische plek. Door te dwalen tussen die leegstaande gebouwen in ruw gesteente, midden in een weidse en spectaculaire natuur, heb je de indruk dat je terug gaat in de tijd.

We moesten klimmen als klimgeiten om de drie niveaus van Mystras – het dorp, het klooster en het kasteel – te voet te verkennen. De hellingen zijn steil en de omhoog kronkelende paden liggen vol met stenen in verschillende formaten. Bovendien wilde mijn teergeliefde bijna nooit pauzeren omdat er naar eigen zeggen teveel ‘tekenbomen’ stonden.

Bezweet en met stijve kuiten keerden we terug naar het heden en wendden de steven naar ons volgende hotel, een resort op een berg gelegen, op 850m hoogte.

De omgeving was fantastisch, een en al groen rondom ons, en een zalige stilte die enkel doorbroken werd door de Griekse variant op de suskewiet.

‘s Avonds kregen we door dat die stilte ook door iets anders veroorzaakt werd. Ik vond het bij het inchecken al merkwaardig dat de receptioniste onmiddellijk mijn naam kende.

Behalve één Brits koppel, waren we blijkbaar de enige hotelgasten! We hebben dus gedineerd met z’n tweeën in het restaurant dat tot wel honderd couverts aankan.
De maitre d’hotel hield ons daarbij nauwlettend in het oog met een griezelige lach op zijn gelaat. Ik noemde hem ‘de smiling assassin’ en ik kan maar hopen dat ik er morgen nog ben om een blog te schrijven.

(Hopelijk) tot morgen!

Morgen: Mont St Michel

Ons hotel: Ilaeira mountain resort, Mount Teygatos, Toriza