Geen rooftop boven ons hoofd en dus allebei heel goed geslapen! Dat was nodig want na de Acropolis stond er nog een UNESCO werelderfgoed pareltje op onze agenda: het theater van Epidaurus.

Dat is niet alleen indrukwekkend door zijn omvang (14.000 toeschouwers konden er plaats nemen) maar vooral ook door de verbluffende akoestiek.
Een Italiaanse gids demonstreerde dat door in het middelpunt van de toneelvloer een lucifer aan te steken en tot helemaal boven kon iedereen dat geluid heel goed horen. Knappe koppen die Grieken.

Van Epidaurus reden we naar een strandje in het Zuiden dat ik op de kaart had opgemerkt maar ik had beter moeten weten, op basis van de naam alleen al.
Wie noemt nu een strand Zoom Beach? Een zeer smal kiezelstrand met dunne ligstoelen en één leeg barretje waar de barman luid lag te snurken was ons lot.

Op naar de burcht van Palamidi dan maar, het kasteel dat hoog boven Nafplio uittorent en gebouwd werd door de Venetianen in de 18e eeuw. Het is te bereiken via 913 (!) trappen of met de auto. De keuze was dus snel gemaakt.

Imposant bouwsel, dat wel, maar het waren vooral de fenomenale uitzichten die voor mijn teergeliefde het entreegeld compenseerden.

Net voor we de burcht wilden verlaten, zagen we in een hoek onderstaande wegwijzer.

Dat intrigeerde ons natuurlijk en we wilden wel eens zien hoe die Griekse volksheld uit de 19e eeuw daar gevangen gehouden werd.
Nieuwsgierig kroop ik door de opening van ongeveer 50cm op 40cm en belandde tot mijn afschuw een meter dieper in een akelige donkere holte diep in de rots die gediend had als zijn kerker.

Ik hoop van harte dat die man niet leed aan claustrofobie en als dat toch zo was, zal hij wel opgelucht geweest zijn toen ze hem op een dag kwamen meedelen dat hij ter dood veroordeeld was. Brrr.

Een Frappé Cappucino zal die held niet gekregen hebben denk ik, jammer voor hem, want die was super lekker!

‘s Avonds aten we bij restaurant To Teloneio. De porties waren daar zo belachelijk groot én lekker dat iedereen, dus wij ook, via een speciaal daartoe aangelegde talud naar buiten gerold werden. Een avondwandeling langs de zee was dus hoogst aangewezen.

Tot morgen!

Morgen: De spookstad