Gisteren was het net zoals in de koers een beetje een rustdag, om te bekomen van al die kilometers (2700 tot nu toe) en al die indrukken die we tijdens de reis hebben opgedaan.

Na wat lanterfanten in en rond het hotel besloten we een van de uitgestippelde wandelingen aan te pakken: L’Ambialade, een wandelpad dat eeuwen geleden al gebruikt werd door pelgrims om aan de prieuré te geraken die boven op de top van een berg ligt.

De aanloop was een lange baan bergop die de oevers van de rustig stromende Tarn volgde, en ons door een oorverdovende stilte naar boven leidde, naar een soort klooster dat de uitdrukking ‘de reis is belangrijker dan het einddoel’ weer eens afdoende bewees. Gelukkig wachtte er een andere beloning op ons voor de liters zweet die we vergoten hadden: het weidse panorama.

De onafwendbare afdaling diende we te volbrengen langs een smal middeleeuws, met rotsen bezaaid pad, en was een mooi staaltje van teamwork van mijn teergeliefde en mezelf waarbij we elkaar in evenwicht hielden, de een al wat meer dan de andere.

De rest van de namiddag brachten we door met het plannen van de drie resterende dagen van onze terugreis aangezien we ons traject wat door elkaar hadden gesmeten. En ‘s avonds werd eindelijk een vraag beantwoord die iedereen zich al jaren stelt. Wat kwam eerst, de kip of het ei? Eerst kwam het Oeuf Mollet…

en dan de Poule Celestine aux olives!

Tot morgen!

Morgen: Acht hectare