Gisteren was het onze laatste dag in de Dordogne dus ook de laatste kans om nog eens rond te rijden en te zien wat de streek nog te bieden had. De zon was van de partij en het werd een heel hete dag, maar wij versaagden niet.

Le Bugue was een doorgangsdorpje zonder veel geschiedenis, dus daar waren we snel weg. We voelden ons een beetje schuldig dat we niets cultureels meer deden dus reden we naar Les Eyzies, gekend als de hoofdstad van de prehistorie. Op die plek woonden tienduizend jaar geleden al mensen. In grotten weliswaar.

We hadden geluk want toen we er op het middaguur aankwamen was het museum dicht. Oef. Tot zover de culturele belevenis.

Vroeger zou ik gezegd hebben ‘op de kaart heb ik een dorpje gezien…’ Nu zei ik ‘in Google Maps heb ik…’ Times have changed. Alleszins, ik gokte erop dat Limeuil leuk zou zijn en het was meer dan dat. Nergens online kreeg het een goede vermelding, maar van ons dus wel.

Waarom weet ik niet. Het verschilde niet zoveel van de andere dorpjes maar het had dat je ne sais quoi. We rukten ons met pijn in het hart los van de oevers van de Dordogne en trokken naar Sarlat La Canéda, op verkenningstocht.

We wilden al eens gaan kijken in welk restaurant we ‘s avonds gingen eten. Na wat slenteren in de hitte en twee deugddoende glazen ijskoude rosé wisten we van wanten en keerden we weer naar het hotel. Daar geraakten we in het (kleine) zwembad aan de praat met twee Canadezen, een Duitser en een Brit. Gezellig, en een echte toren van Babel met soms de nodige grappige spraakverwarringen.

‘s Avonds leerden we een belangrijke les. Ga nooit eten op een zondagavond in Sarlat en al zeker niet in september. Dan ligt deze mooie statige stad helemaal in slaap en zijn alle horecamensen de stad ontvlucht. Gelukkig troffen we nog een welwillende Fransman aan die de hongerigen wilde spijzen.

Tot morgen!

Morgen: Het vliegtuigje