Gisteren stond me heel wat bochtenwerk te wachten omdat we vier dorpjes in de omgeving wilden bezoeken, allemaal onderling verbonden door bochtige maar mooie wegen, met soms echt indrukwekkende landschappen.

We begonnen eraan in La Roque-Gageac, meteen een knaller. Langs de Dordogne gelegen, met enorme hoogteverschillen en een fort ingebouwd in de rotswand dat tijdens de Honderdjarige oorlog nooit kon ingenomen worden. En door mij niet gefotografeerd.

Ook hier was het aangenaam rustig en zalig stil, ideaal om alles te verkennen tot in de kleinste hoekjes en te genieten van de panorama’s.

Het volgende waar we ons niet van konden houden was Domme 😊. Ik laat de foto’s voor zich spreken, niets was daar lelijk of onverzorgd. Overal mooie hoekjes en de muurstenen leken wel een voor een gepoetst.

Belvès was de minste van de vier. Een centrumstraatje vol luidruchtige locals op een terrasje van een bar, een pleintje zonder karakter, en we waren er al door. Op naar de volgende dus.

Monpazier sloot de rij af en was zeker ook een bezoek waard. Deze keer wel met een leuk binnenplein met winkeltjes onder mooie gewelven die het meer middeleeuws deden overkomen dan de andere die we gezien hadden.

We wilden net vertrekken toen er een hele stoet oldtimers het plein kwam opgereden, minder andere een van mijn favoriete modellen uit de jaren zeventig, een Ford Capri, ontroerend mooi!

‘s Avonds vonden we het tijd om eens een uitspatting te doen. We besloten te eten in het restaurant van het hotel dat nochtans aan de dure kant was. Onze moed zakte in onze schoenen toen we ons eerste gerechtje kregen maar het is allemaal nog goed gekomen!

Tot morgen!

Morgen: de Toren van Babel