We hielden ons aan onze belofte om minder kilometers te doen en dat was vanzelfsprekend niet zo moeilijk omdat Ile de Ré niet zo groot was. Wat opviel was dat er nergens verkeerslichten of flitspalen te bekennen waren en toch reed niemand te snel. Overal zagen we brede fietspaden, de fiets kreeg er duidelijk voorrang op de auto’s. Die zijn zelf veroordeeld tot een tergend trage zone 30 in en rond de dorpen.

Het eerste stadje dat we aandeden was La Flotte, door mijn teergeliefde per vergissing Ile Flottante genoemd. We waren meteen verkocht, niet in het minst door de mooie ligging aan zee. We reserveerden daarom alvast een tafeltje met zeezicht in een restaurant met de toepasselijke naam Les pieds dans l’eau. Dat was een mooi vooruitzicht!

We vervolgden blijgezind onze weg langs rustige wegen met parasolbomen zoals je die ook in Zuid-Frankrijk aantreft, en langs uitgestrekte zoutvlaktes waar je rechtstreeks bij de producent Fleur de Sel kon aankopen. Zo kwamen we automatisch aan in Bois Plage de Ré.

Dat dorp was kleiner en volkser, iets minder gezellig. Ook het strand was niet ons ding. Te groot en te desolaat, eerder iets voor de liefhebbers.

Na nog een stop in Ars en Ré, dat eveneens het onderspit moest delven tegen La Flotte en Saint Martin de Ré, keerden we terug naar het hotel waar het zwembad op ons lag te wachten. Aan de temperatuur van het water te voelen, was hun energiefactuur echter ook serieus gestegen.

Ook in de horeca kampen ze in Frankrijk blijkbaar met dezelfde problemen als bij ons, getuige daarvan de foto hierboven.

‘s Avonds stonden we braaf aan de ingang van het restaurant te wachten toen een ouder koppel iedereen bruut voorbijstak en de laatste tafel met zeezicht bemachtigde. Daar ging ons zeezicht. Ik heb dus de hele avond naar mijn teergeliefde moeten kijken maar dat viel uiteindelijk heel goed mee!

Tot morgen!

Morgen: Naar de Dordogne