Gisteren zijn we gaan slapen met het vrolijke voornemen om buiten te ontbijten op ons eigen terrasje. In het midden van de nacht schoten we echter wakker van een harde slag. Een donderslag bij donkere hemel. Tja. Daar ging ons buitenechtelijk ontbijt.

We lieten het slechte weer achter ons en namen de befaamde D752, een kilometerslange weg langs de oevers van de Loire. Het begon in mineur want in Chaumont Sur Loire deden we zelfs niet de moeite om uit te stappen. Te grauw, geen centrum, geen cafés.
De enige bezienswaardigheid was het kasteel en dat trok de oudere toeristen aan zoals honing dat doet met beren. Blijkbaar moet je een zekere leeftijd bereikt hebben om al die kastelen te kunnen bezoeken en te appreciëren?

Amboise was iets beter maar kon onze aandacht ook niet lang vasthouden. Cultuurbarbaren als we zijn lieten we het plaatselijke kasteel, plat in het dorp gelegen, links liggen en hielden het bij een korte wandeling en een café crème. Het was duidelijk dat het beste nog moest komen en dat was Tours.

Een stad die alles heeft. Een modern gedeelte waar de kantoren zich bevinden en waar gisteren de terrasjes bezaaid waren met collega’s die tijdens hun lunchpauze voor 14€ een dagschotel verorberden en genoten van de buitenlucht.

Tours heeft daarnaast ook een heel brede, cleane winkelstraat die de Nieuwstraat in Brussel op een zijstraatje doet lijken. Tenslotte is er nog het oude stadsdeel met vooral de Place Plumereau, waar verschillende vakwerkhuizen staan en er een heel relaxe ongedwongen sfeer heerst.

We hadden zowaar spijt dat we moesten vertrekken maar de reisplicht riep. Op naar Saumur, waar ook ons hotel zich bevond, en waar er een primeur op ons lag te wachten: een zwembad!

Daar konden we niet aan weerstaan en na wat zalig nietsdoen, heerlijk, reden we ‘s avonds de luttele 5 km naar Saumur.

Ook een leuke stad met veel brasserieën en aperobars waar de jeugd luidruchtig zit te tateren, al bij al een goede tweede na Tours. We aten bij La Comédie, toevallig weer een familierestaurantje, met een ijverige en efficiënte zoon die ongetwijfeld ooit de zaak zal overnemen. En dat terwijl hij zo mager was als een wandelende tak en niet ouder dan veertien jaar kon zijn. Eat that, Valentin!

Tenslotte nog deze foto. Wie weet waarom er in hemelsnaam roos licht in de douchekop in de kamers is geïnstalleerd, mag het me laten weten.

Tot morgen!

Morgen: Over de brug