Het hotel van gisteren was al vier generaties in handen van dezelfde familie. Ik vrees dat het daarbij zal blijven want de stuntelige en verlegen zoon Valentin had het duidelijk niet in zich. Hij beging dan nog eens de hoofdzonde om ‘s morgens onze koffie niet binnen de minuut aan tafel te brengen en dat was natuurlijk volstrekt onaanvaardbaar.

Gisteren was het een iets langere rit door alweer niets dan groene landschappen (regent het hier dan zoveel?) met als bestemming het Koninklijk kasteel van Chambord.

Het bleek echt gigantisch te zijn en was gelegen in een enorm groot afgesloten bosrijk domein waar duchtig kon gejaagd worden. Eerlijk gezegd vond ik het allemaal nogal protserig, zichtbaar gebouwd om zoveel mogelijk indruk te maken op edele gasten en nieuwsgierige bezoekers.

Anderzijds kon je met wat verbeelding het ruisende gewaad van de koningin horen als ze door de kamers schreed. Of het roddelende gefluister van de courtisanes wanneer ze in de antichambre wachtten op de royals.

Het kasteel was een waar doolhof, zoveel verdiepingen, trappen en kamers, het was onvoorstelbaar dat daar vroeger iemand gewoon woonde.

En die tuinen. Als je daar met je hond ging wandelen, kon je dagen wegblijven en nooit meer gevonden worden.

Na dit ontluisterende bezoek, in de hitte dan nog, reden we naar Tour en Sologne, dicht tegen de hier allesbepalende rivier de Loire.

We aten bij Chez Jacques, een klein restaurantje op een dorpsplein, uitgebaat door een jong koppeltje. Hij in de keuken, zij diende op. Plastieken stoelen, kleine groene servetten, maar het eten was fabuleus!

Tot morgen!

Morgen: Paukeslag