Bij het vertrek gisterenochtend aan ons hotel viel het me op dat er nog slechts één cavia in de tuin zat terwijl er bij onze aankomst zeker drie rondliepen. Toen dacht ik terug aan de rare stukjes vlees op mijn bord bij het diner. Het zal wel toeval zijn.

Onze dag was gewijd aan het bezoek van iets wat drie miljoen toeristen per jaar aantrekt: Le Mont Saint Michel. Alleen de wandeling ernaar toe bleek al de moeite te zijn, een ware pelgrimstocht.

We stapten samen met honderden anderen door een weids landschap, met een 360 graden panoramisch uitzicht op enorme watervlakten. Eenmaal op de brug, die als een zandworm boven het drijfzand kronkelt, werd de abdij op de rots steeds groter en voelden we ons als mensen steeds nietiger, en dat was waarschijnlijk de bedoeling.

In de drukke straatjes beneden aan de abdij veranderde iedereen plots in hongerige roofdieren en souvenirjagers. Er was bijna geen doorkomen aan en het leek of COVID nooit had bestaan.

Zo snel mogelijk naar boven was dus de boodschap, waar we genoten van de fenomenale uitzichten en het sobere maar mysterieuze interieur van de abdij.

Buiten op de vlaktes bespeurden we verschillende groepen toeristen die op blote voeten onder leiding van een gids door het water waadden. Jammer genoeg hadden we daarvoor geen tijd meer.

Met stramme kuiten van al die middeleeuwse trappen en door de lange terugweg te voet naar de parking, want we waren te gierig om de shuttlebus te nemen, vertrokken we via Avranches naar Ducey, waar ons volgende hotel zich bevond.

Het begon daar heel goed met een bord met mijn naam erop voor onze privé parkeerplaats. Mijn euforie verdween echter snel toen bleek dat die parkeerplaats een stuk groter was dan onze hotelkamer.

De ligging was wel mooi, aan de rivier La Sélune, maar het dorp was geheel verlaten en de rivier stond stil. Gelukkig kregen we ‘s avonds voor de eerste keer deze vakantie een tafeltje buiten voor het avondeten, en dan nog in een mooie Provençaals aandoende tuin. Het eten was voor de verandering eens echt subliem, en de wijn moest er niet voor onderdoen. Na nog een koffietje als afsluiter keerden we terug naar ons kiekenkot voor een welverdiende nachtrust.

Tot morgen!

Morgen: De groene bril