Gisteren genoten we van een welverdiende rustdag. Met de bus, waarvoor we enkel een ticket konden kopen bij de bakker (!), trokken we naar Agios Prokopios. Na een kort marktonderzoek – hoe dik is de matras, hoe groot is de parasol, wat is de prijs – en in de wetenschap dat we net zoals in de Colruyt toch een verkeerde rij zouden kiezen, namen we onze beslissing en betaalden de redelijke som van vijftien euro’s voor een hele dag onbezorgd zonnen.

Omdat we rust en stilte wilden, waren we blij dat naast mijn teergeliefde een rustig oud koppel lag en naast mij zelfs niemand. Maar jullie raden het al, vijf minuten later daagde een oudere Griekse vrouw op, met in haar kielzog de hele verzameling vrouwelijke leden van haar letterlijk en figuurlijk omvangrijke familie.

Sterke stoelen zijn het daar, dat hoeft geen betoog. Toen na een tijdje de dorst ons overviel, riepen we de strandjongen tot bij ons. Die bleek rare trekken te vertonen. Toen ik voor mezelf een simpele cappuccino bestelde, stond hij erop om mijn bestelling met een ernstig gezicht samen te vatten. ‘Ik breng dus een cappuccino met aan de linkerkant een lepeltje en aan de rechterkant een suikertje. Is dat goed?’ De drang was heel groot om het net omgekeerd te vragen maar ik wilde zijn dag niet verknallen. ik knikte dus instemmend en zag hem blij en voldaan weg stappen. Beetje vreemd toch.

Op de avond van deze kalme en deugddoende dag waagden we ons nog eens in de doolhof van smalle straatjes in de stad en aten we bij – ze hebben niet lang gezocht naar de naam – Labirinth, een wijnbar en restaurant. Op een binnenpleintje, onder de druivenranken, genoten we van een koel wijntje uit Naxos, Papardelle voor mijn teergeliefde en voor mij een smeuïge risotto met groenten, Parmesan en rode saffraan uit Naxos, een gerecht dat ik nooit meer zal vergeten, net zomin als Naxos overigens.
Tot morgen!
Morgen: 29 jaar later