We hadden tijdens dit verlof al eens twee tickets voor het paradijs besteld en gisterenochtend zijn we gaan ontbijten in de hemel, wie kan dat nog zeggen. Voor de Belgische Shirley Valentine die de plak zwaaide in de keuken moet het daar ook de hemel zijn, zij was 21 jaar geleden haar geliefde gevolgd naar Naxos. Eens onze inwendige mens versterkt, was het tijd om weer eens met de turkooise furie zo onopvallend mogelijk door het binnenland van Naxos te zwerven.

Voor één keer zei Google Maps bij ons vertrek niet ‘rij naar het westen’ maar kwam er een onverwachte mededeling van dat ding dat werkelijk alles denkt te weten: ‘uw bestemming kan vandaag gesloten zijn’. Euh? We besloten deze boodschap te negeren en reden toch maar naar de bekende tempel van Dimitra, de godin van de landbouw, die zo belangrijk is hier op Naxos. En welk bordje hing aan de ingang? Tuesday closed. Grmm. Hopelijk leest de Griekse politie nu niet mee want net zoals een paar andere toeristen kropen we over een omheining en slaagden we er toch in om een blik te werpen op de voor ons overigens heel teleurstellende tempel. Het beeld van de moderne versie van de schapenhoeder vond ik veel mooier.

Een tiental kilometer verder stopten we in Chalkio, een pittoresk dorpje, met mooi opgekalefaterde herenhuizen, dat duidelijk op toeristen was ingesteld. Althans, in het kleine centrum, want eenmaal erbuiten was het een en al stilte, peis en vree.

Onze wandeling naar een dertiende eeuws Bizantijns kerkje, via een pad dat ommuurd was door eeuwenoude stenen, en langs velden met brede knoestige olijfbomen, was meer de moeite waard dan het kerkje zelf. Waar heb ik dat nog gehoord.

Nog dieper het binnenland in belandden we in Filoti, dat ons minder kon bekoren. De reusachtige witte kerk met een heel sober interieur die van op een helling neerkeek op het dorpje en daarnaast de vele tavernes onder de bomen leken ons de enige troeven te zijn.

Ons laatste wapenfeit in het binnenland betrof Aperanthos. Een beetje gelijkaardig als de andere twee dorpjes, maar iets ruwer. Het marmer, gedolven niet ver daarvandaan, was hier nog meer pertinent aanwezig. Vloeren, trappen, boordstenen, werkelijk alles was uit dat kostbare materiaal gemaakt, wat een luxe hebben ze daar.

‘s Avonds ging de auto op stal en besloten we om de zonsondergang te gaan beleven aan de Portara, een grote marmeren poort uit de vijfde eeuw voor Christus, deel van een nooit afgewerkte tempel ter ere van de god Apollo.

Samen met honderden mensen van allerlei nationaliteiten verlieten we de stad via een smalle steiger, terwijl de zee, opgejaagd door de sterke wind, ons voortdurend bestookte met golven en opspattend water, alsof ze wilde verhinderen dat we het kleine schiereiland zouden bereiken. We beklommen gehaast de heuvel waar de poort ons triomfantelijk opwachtte en toen de zon uiteindelijk met een prachtig kleurenspel achter de poort afscheid nam, werd iedereen even stil. Tot er plots luid applaus opstak omdat er iemand een huwelijksaanzoek had gedaan en zijn geliefde ja geantwoord had. Mooie plek om dat te doen! Wel een geluk dat ze ja zei. Toen er even later een stuntelige Griekse videoclip werd opgenomen, was het tijd om te gaan.

Na deze louterende ervaring keerden we met de massa weer naar de stad en vulden onze stappencollectie van de dag zo aan tot zo’n twintigduizend stappen. We aten bij To Elliniko, waar we pas een vrij tafeltje konden boeken vanaf 21u30. Het restaurant is niet zo mooi gelegen maar is toch heel populair, vooral bij de Grieken. Dat komt naar het schijnt door de recepten van mama Katerina, die kookt met liefde en meraki, wat zoveel betekent als met hart en ziel. Dankzij haar kan ik alleszins nog een Griekse specialiteit bijschrijven op mijn konto namelijk Kalógeros. Een ovenschotel met kalfsvlees, tomatensaus, aubergines en gesmolten kaas. Heavy stuff!
Tot morgen!
Morgen: Sterke stoelen