Na een gratis scrub, aangeboden door het hotel met behulp van hun handdoeken van schuurpapier, trokken we naar het ontbijt op het buitenterras aan het zwembad. We hadden niet te klagen, alles was er aanwezig, ook de typische roze sneetjes vlees die altijd erg hun best doen om op ham te lijken maar die onze smaakpapillen toch niet om de tuin kunnen leiden.

Ons doel was altijd al om Paros te verkennen en daarvoor gingen we twee dagen beroep doen op de Panda, netjes op tijd afgeleverd door een lokale verhuurder. We sprongen energiek achter het stuur en reden in één ruk door naar Naoussa. Zeer leuke plek, iets mondainer dan Parikia, met winkels en barretjes die duidelijk de finesse van Mykonos Town trachtten te kopiëren. De restaurantjes naast het water waren zeer aanlokkelijk en voerden onderling een vriendschapelijke strijd om de toeristen binnen te halen.

Al gauw ontdekten we dat er op Paros ontelbaar veel stranden zijn. We pikten er drie uit op basis van reviews van reizigers die ons voorgegaan waren. Het eerste strand droeg een onuitspreekbare naam en was door zijn saaiheid al snel weer vergeten. Het tweede, Santa Maria, was groter en drukker, maar had ook zo zijn nadelen. Kijk maar eens naar de foto hieronder, duurder dan Paradise op Mykonos!

En om te snorkelen moet je er ook al niet zijn. Het leek alsof ik zwom in een leeg aquarium, geen visje was er te zien, zelfs geen zeewier op de bodem die net gestofzuigd leek te zijn. Of had ik niet genoeg deo gespoten en waren de vissen massaal gevlucht?
Het derde strand was eindelijk raak. Het water was even betoverend turkoois als op Mykonos en de granieten rotsen die her en der uit het water steken maakten het helemaal af. Mijn teergeliefde was zelfs zo euforisch dat ze zich heel even in het water waagde. Haar record van kniediep van 1997 kwam echter nooit in gevaar.

‘s Avonds besloten we te gaan aperitieven en toevallig zag ik een bord staan met de melding van Happy Hour. Ik troonde mijn teergeliefde de coole zaak mee binnen en we installeerden ons in de lage rieten zeteltjes met dikke kleurige kussens. Toen achteraf de rekening gebracht werd, bleek tot mijn verbazing dat het bord van Happy Hour toebehoorde aan de zaak ernaast en we dus de volle pot moesten betalen. Onnodig te zeggen dat dit euvel mij door één bepaalde persoon niet in dank werd afgenomen.
We sloten de avond echter in volle harmonie af in Hibiscus, het oudste restaurant van heel Paros, waar we allebei een gerecht met de mysterieuze naam Briam achter de kiezen sloegen. De Griekse keuken zal binnenkort geen geheimen meer hebben voor ons!

Tot morgen!

Morgen: hinderlaag in Kostos

Briam: geroosterde groenten (aubergines, courgettes, aardappelen,…) op smaak gebracht door een samenspel van verschillende Griekse kruiden