Gisterenochtend werden we wakker, vloekend op Morpheus dat hij ons geen oordopjes had gegeven omwille van het nachtelijk rumoer in ons steegje. Tegelijkertijd beseften we dat de vakantie nu echt begonnen was. We vervulden elk om beurt ons ochtendritueel op de zeven vierkante meter van ons kamertje en stapten dan het zonlicht in, op zoek naar naar een leuk plekje buitenshuis om te ontbijten.

Dat vonden we in bar Cosmo, blijkbaar ‘s morgens de place to be voor de meer wakkeren onder ons, lees: de al wat ouderen, inbegrepen de locals, wat altijd een goed teken is. Met de overvloedige en slappe filterkoffie nog naklotsend in onze buik, haastten we ons daarna richting busstation. Ons plan was om de dag door te brengen op Paraga beach, volgens velen het mooiste strand van Mykonos. Met een grote schoenlepel werden we de bus ingeduwd die eigenlijk al zo vol zat als een ei. Een ticketje kregen we niet, waarschijnlijk was de Griek met de schoenlepel aan het sparen voor een geschenkje voor zijn vrouw.

Na aankomst zouden we echt niet kunnen zeggen of Paraga het mooiste strand is. De lichtkleurige zandkorrels liggen namelijk geheel verborgen onder ligbedden in allerlei formaten, sommige zelfs drie op twee meter groot, en onder de houten plankenvloer van de beach clubs. Voor de liefhebbers van zachte matrassen en bediening op het strand is dit strand een ware droom. De ligbedden staan wel zo dicht bij elkaar dat, als je er op ligt en je armen uitstrekt, je gegarandeerd een of ander lichaamsdeel vastgrijpt van je buurman of -vrouw. In de allerverste uithoek ontdekten we een klein stukje strand waar we ons konden neervlijen op onze handdoek. 

De prachtig turkooise kleur van het water verloor echter snel de strijd met de opdringerige muziek en we beslisten om ons geluk op een ander strand te proberen. Tijdens onze wandeling van een half uurtje onder een brandende zon genoten we van de verfrissende luchtverplaatsing die de gevaarlijk dichtbij voorbijrazende quads en scooters ons bezorgden.

Onze bestemming Paradise Beach bleek een goede keuze te zijn en was nog ongeveer hoe we het ons herinnerden. Veel relaxter en gemoedelijker dan Paraga, en vooral met veel minder decibels. Althans, tot 16u30, want dan draaide een onverlaat aan de volumeknop en zat het spel op de wagen. Al snel kreeg ons brein een Chinese foltering te verwerken omdat de drie beach clubs elkaar constant probeerden te overstemmen met totaal verschillende muziek. Voer voor party animals en die waren er in overvloed.

Toen het tijd was om te gaan, namen we ons voor om zeker naar Paradise Beach terug te komen. We slenterden naar het busstation, niet beseffende dat het een rit zou worden die we nooit meer zouden vergeten. Toen na een kwartiertje duwen en trekken iedereen in de bus gefrommeld was, en die arme drommel puffend vertrok, zat mijn teergeliefde op het dashboard van de bus, met haar rug tegen de voorruit, en zat ik net niet op de schoot van de chauffeur.

Alles is echter relatief. Dat werd nogmaals bewezen toen we in een file belandden die veroorzaakt was door een ongeval met een quad. De vrouwelijke bestuurder lag nog op de weg, ernstig gewond. Ze werd meegevoerd door een ambulance met loeiende sirenes en de gigantische file, waardoor we vervolgens heel wat tijd verloren, werd door iedereen in stilte gedoogd.

Thuisgekomen installeerden we ons op ons terrasje op het dak om de veelbesproken zonsondergang live mee te maken.

Die was inderdaad geweldig en werd met passende muziek en luid applaus gevierd alsof het de laatste zonsondergang ooit was. Zelf moest ik bij het zicht van die oranje bol toch vooral denken aan mijn eitje van die ochtend.

We sloten de dag af met een dineetje bij Kostas, een restaurant uit een goed jaar, met een grote zeebaars op ons bord, hopelijk van een iets recenter jaar. 

Tot morgen!

Morgen: Twee tickets naar het paradijs

Paradise beach, sinds 1969. Heeft zijn eigenheid nog enigszins kunnen bewaren.

Restaurant Kostas, sinds 1963. Een routebeschrijving geven is onmogelijk, gewoon dwalen door de straatjes en dan kom je er wel.