En we zijn vertrokken!
Twaalf jaar was het geleden dat we nog eens naar Griekenland waren geweest dus namen we gisteren een vroege ochtendvlucht met bestemming de Cycladen. Na drie uur vliegen en een turbulente landing die bij iedereen in het vliegtuig een hartverzakking veroorzaakte, kwamen we aan in het zeer winderige Mykonos.

De kleinzoon van Marietta, bij wie we een kamer hadden gehuurd, haalde ons af met de auto en wurmde zich met veel te veel zelfvertrouwen door de smalle straatjes bevolkt door gsm’nde voetgangers, tientallen luidruchtige scooters, bestelwagens en kleine vrachtwagens. De Griekse chaos was dus nog niet verdwenen.

Ons klein maar schattig kamertje bleek ideaal gelegen en bovendien voorzien van een prachtig uitzicht op de bekende windmolens, de woelige zee en Mykonos town.
We kregen van de huiseigenares Marietta, wiens rode haren even woelig waren als de zee, een omstandige uitleg, vooral over hoe Mykonos veranderd was sinds ons laatste bezoek. Haar betoog over de onderdrukking van de echte Mykonian bevolking deed ons zowaar een traan wegpinken. Het waarschuwingsbord in haar gang aan de voordeur bracht dan weer andere emoties mee.

Vijftienduizend stappen later hadden we gemengde gevoelens over hoe de stad, bekend voor de witgekalkte muren en de smalle straatjes, geëvolueerd was. Veel winkeltjes droegen nu  het woord ‘elite’ in hun naam en in de deuropening stonden knappe maar arrogant uitziende jonge dames of heren die vanop hun verhoogje hoogmoedig op de voorbijgangers neerkeken. De gebouwen waren nog steeds in wit en blauw maar het blauw sloeg nu vooral op je blauw betalen als je er binnen ging. Hun gooi naar succes leek echter niet te slagen want binnen in die dure winkels stond nooit een kat.

Hetzelfde gold voor de restaurants, hoe goedkoper, hoe meer volk. Zelf aten wij bij de onvermijdelijke Niko’s, een ware fabriek, maar je moet er eens geweest zijn, alleen al voor het schouwspel in de straten eromheen.
Omdat het in Mykonos altijd een kwestie is van elegant voor de dag te komen, had mijn teergeliefde haar mooie schoentjes aangetrokken. Die waren echter voorzien van slechts 1 centimeter loopoppervlak, wat natuurlijk geen goed idee was om te wandelen op die ongelijke straatstenen. Met als gevolg dat ik haar de hele avond permanent moest ondersteunen en zij zo hard in mijn hand kneep dat ik me kon indenken hoe het er in een bevallingskamer aan toe ging.

We respecteerden de tweede goedbedoelde waarschuwing van Marietta en maakten het niet te laat op onze eerste dag. Moe maar tevreden doken we in onze twijfelaar waarna Morpheus op zijn beurt geen moment twijfelde en ons rechtstreeks naar dromenland stuurde.
Tot morgen!
Morgen: daverende decibels

Verblijf: Marietta’s, Mykonos town
Restaurant: Niko’s, te herkennen aan de roodwit geblokte tafellakens. Vanuit de haven, het straatje naast Captain’s bar omhoog, en je loopt er recht op af. De dag dat er straatnaamborden in Mykonos opgehangen worden, laat ik weer een snor staan.