En we zijn vertrokken…voor één weekend! In ons hoofd zag onze bestemming er als volgt uit: gezellige stadjes, groen, veel panorama’s en rustieke restaurantjes. Juist, ‘Dardennen’! Maar het werd een echte sof. Onze eerste halte, Dinant, kon ons al niet bekoren. Geen marktplaats met terrasjes, geen pleintjes met leuke winkeltjes, enkel een lange winkelstraat met druk doorgaand verkeer.

We zijn dan maar op zoek gegaan naar de ‘excursie’ die in ons arrangement zat: een trip met de railbike, een soort gocart op de spoorwegrails, zie foto hieronder. Maar toen we ter plaatse aankwamen, was alles daar zo uitgestorven als het park van Jurassic Park na de filmopnames. Bovendien realiseerde mijn teergeliefde zich dat ze zou moeten trappen om dat spul in beweging te krijgen, en toen was de beslissing snel genomen.

En vanaf dat moment waren we de dool op. Uiteindelijk zouden we (ik dus) 235 kilometer in het totaal rond rijden en de ene ontgoocheling na de andere te verwerken krijgen. Nadat we bijvoorbeeld één van de ‘plus beaux villages de la Wallonie’ bezocht hadden, hebben we een aanvraag ingediend om de naam te wijzigen naar ‘plus ennuyeux villages de Wallonie’. De suggestie van een vriend om naar Rochefort te gaan, bleek ook al geen topper. Het sneeuwde daar (!), en er was niets te zien behalve een pak Hollanders die maar om één reden zo ver gekomen waren, op de foto zie je welke dat was.

We hadden nog één kans om er iets van te maken, en dat was het volksfeest in Anseremme, niet ver van Dinant. Nadat we vijf keer het dorp van een zakdoek groot vruchteloos doorkruist hadden op zoek naar een braderie, muziek, eetkraampjes en ambiance vonden we uiteindelijk de place to be. Het bleek – snik – een vuile tent te zijn achter het lokale voetbalveld waar de verveelde jeugd tegen beter weten in samentroepte. We besloten niet te wachten op wat het aangekondigde hoogtepunt zou worden van de ‘festiviteiten’, namelijk de verbranding van de dertien meter hoge hoop groenafval. Waarschijnlijk kennen ze daar nog geen containerparken.

Niet getreurd, dan maar een vroege aperitief in het hotel! Nadat we eerst van kamer geswitcht hadden – trouwe lezers van mijn blog weten dat dit een traditie is van het huis – dronken we een glaasje rode wijn in de bar samen met een hele hoop Vlamingen die zich net als wij stierlijk aan het vervelen waren. Voor het diner deze avond hebben we gereserveerd in een restaurant met de zeer poëtische naam Tout Simplement. Laat ons hopen dat het niet Tout Simplement Mauvais zal zijn!

NB de titel van de blog verwijst natuurlijk naar die vele plekken hier in Dardennen waar geen GSM bereik of internet mogelijk is, sorry Pluto!

Tot de volgende keer!