Wanneer wij een uitstapje doen in eigen land, nemen wij nooit de kortste weg. Weliswaar ongewild, maar goed. Van Sint Martens Latem naar Lissewege is voor andere mensen een rit van veertig minuten over autostrade of grote steenweg.

Voor ons was het anderhalf uur van files, smalle binnenwegen, dorpjes waarvan we het bestaan niet wisten, omleggingen en opgebroken straten waar we tegen een slakkegangetje van tien per uur op voort hobbelden.

Maar uiteindelijk kwamen we toch aan in het bekende witte dorpje, in de buurt van Brugge en Blankenberge. We waren net op tijd om onze Vespa in ontvangst te nemen. Het plan was om daarmee met vrienden de wijde omgeving te verkennen.

En dat is ook doorgegaan, en het was heel leuk, maar ik zal me toch vooral andere zaken herinneren van dat ritje. Mijn teergeliefde zat namelijk achterop en ontpopte zich tot een ware Mrs Bouquet on Wheels.

We waren nog maar enkele minuten aan het rijden toen ze bij mij keihard de Heimlich methode toepaste. Je weet wel, met beide handen hard op de maag duwen om iemand te redden van verstikking door etensresten in de keel. Zij deed dat echter niet één keer, maar de hele dag door! Mijn ontbijt en mijn lunch kregen telkens veel zin om terug het daglicht te komen aanschouwen.

En daar bleef het jammer genoeg niet bij. Telkens er een tegenligger aankwam, en dat gebeurde vaak, kneep ze heel krachtig haar benen dicht. Ze vergat dan wel dat ik daartussen zat en mijn benen helemaal fijngeknepen werden.

Daarnaast riep mijn teergeliefde mij soms ook vreemde orders toe, zoals bijvoorbeeld: ‘Rij niet in die naden!’ Ik heb mijn best gedaan, maar ik weet nog altijd niet wat ze daarmee bedoelde.

Ondanks al die beproevingen, hebben we toch intens genoten van de polders waar we doorreden, van de wijde vergezichten, de kleine dorpjes, en natuurlijk van de Vespa’s zelf. Het was leuk om daarmee langs de vaart van Damme te cruisen en dravende paardenkoetsen voorbij te steken. Het effect was ook verschillend per persoon. Bij sommigen kwam de snelheidsduivel plots naar boven terwijl anderen zo traag reden dat ze ingehaald werden door bejaarde wandelaars.

’s Avonds hebben we in de herberg, waar we ook die nacht zouden slapen, een klassiek maar zeer verzorgd en lekker avondmaal verorberd.

Met een nachtelijke wandeling hebben we dat proberen te compenseren en hebben we een dag afgesloten die Lou Reed ‘A Perfect Day’ zou noemen. Tot de volgende keer!