De vorige nacht voelde ik me een beetje als Thibaut Courtois. Niet omwille van zijn keeperskwaliteiten of zijn kolenschoppen van handen. Maar omwille van het feit dat het bed in het hotel veel te kort was waardoor mijn voeten steeds in het ijle bengelden. Bovendien was er geen airco in de kamer, maar wel een ventilator op de vensterbank die meer decibels produceerde dan een boomzaag.

Na het ontbijt met een prachtig uitzicht op… een kerncentrale (echt waar!) volgden we de pijltjes van de stadswandeling van Cliousclat en na de volle vier minuten stonden we terug aan het hotel. Indrukwekkend.

Dan maar vertrokken naar onze volgende bestemming: Peratallada in Catalonië, Spanje. We reden onder een stralende zon door lange rijen abrikozenbomen in de richting van het Zuiden.

Nadat we op de autostrade talloze zwalpende chauffeurs en snelheidsduivels in kleine (Franse) auto’s hadden getrotseerd, stuurde onze trouwe GPS ons door het dorre binnenland van Catalonië. Na een rit van in totaal vier uur kwamen we aan bij het kleinschalige hotel dat we vooraf geboekt hadden. En toen begon de miserie. Op de foto hieronder zien jullie alvast de overvolle parking.

Geen kat te zien! Onze eerste gedachte was dat het hotel dicht was, want we zagen noch personeel noch hotelgasten rondlopen. Het was er heel stil en de schoonmaker was blijkbaar ook al weggelopen, zie hieronder.

We begaven ons vol twijfels naar de receptie. Plots hoorden wij achter ons iemand vloeken. Het was señora Eugenia, de poetsvrouw, die kwam aanstormen. Blijkbaar was er niemand anders aanwezig en was zij verantwoordelijk voor onze verwelkoming. In het Catalaans weliswaar, de enige taal die ze beheerste.

Nadat we een half uur het spel Uitbeelden hadden gespeeld, de enige manier om elkaar te begrijpen, geraakten we finaal ingecheckt in het verschrikkelijk levendige hotel.

Ondanks die overweldigende ambiance besloten we één van de best bewaarde middeleeuwse dorpjes van Spanje een bezoekje te brengen: Peratallada. Volgens de spraakwaterval Eugenia konden we dat te voet doen via een aarden weg en nam de wandeling slechts zes minuten in beslag.

Dat klopte perfect, maar ze had ons beter wasknijpers meegegeven. De stank van de koeien in de grote agriturismo langs de weg hangt nu nog in onze neusgaten. Maar gelukkig was de stad echt de moeite waard.

Ik had nog niet vermeld dat het gisteren vrijdag de dertiende was, maar wij hebben het alleszins geweten. Niet alleen heeft het tegen alle verwachtingen in geregend. Mijn teergeliefde werd tevens aan het zwembad zo goed als verorberd door een bende steekgrage insecten.

En daarna hebben we ons nog eens stomweg uit de kamer buitengesloten van op ons terras. Daardoor heb ik met afgewend hoofd over alle privé terrassen moeten lopen om terug aan de receptie te geraken. Gênant.

Tot morgen!

Morgen om 18u30: de grote leegte op het bord

Voor de geïnteresseerden:

Cliousclat – Peratallada: 440 km

Hotel Aatu, Peratallada (adults only)

Op 15 minuten van de kust en de belangrijkste bezienswaardigheden