De traditionele rustpauze tijdens de rondreis zit er weer op. Vier nachten zijn voorbijgevlogen ondanks onze verwoede pogingen om de tijd te rekken. Het personeel van hotel s’Agaro heeft ons elke avond met stokken moeten wegjagen uit de hotelbar en slaakten collectief een zucht van opluchting toen we het hotel verlieten.

Gisterenavond hebben ze geen last van ons gehad want we hadden afgesproken met vrienden uit Vilvoorde die “toevallig” niet ver daar vandaan in Sant Feliu logeerden. Met z’n vieren hebben we dat klassiek maar oergezellig Spaans kuststadje de hele nacht onveilig gemaakt.

De hele vakantie hadden we nooit problemen met vroeg op te staan maar vanochtend wel, hoe zou dat nu komen? Na het ontbijt, waarbij we voor de laatste keer de bekende typetjes observeerden zoals de vrouwelijke veelvraat en de twee drinkende oudjes die elk met een kater voor zich uit zitten te staren, zijn we vertrokken richting Perpignan.

Na een voorspoedige rit van minder dan twee uur zijn we in ons hotel Villa Duflot aangekomen. We vreesden het ergste want de gang naar onze kamer deed ons meer denken aan een rariteitenkabinet dan aan een hotel.

Maar dat viel heel erg goed mee. Omdat we nog van onze laatste dagen aan een zwembad wilden genieten, zijn we het vliegensvlug gaan zoeken. Het bleek een geheel in inox ( ! ) opgetrokken zwembad te zijn, dat was een primeur voor ons. Bovendien leek het of we in een zwempakwedstrijd terechtgekomen waren.

Er lag geen kat aan het zwembad maar heel veel mooi geklede mensen, ook van buiten het hotel, zaten te lunchen aan de tafels die op slechts een meter van het water stonden. Terwijl wij ons aan het uitkleden waren, waren al hun blikken op ons gericht, alsof we voor een jury stonden en punten moesten scoren. Applaus hebben we alleszins niet gekregen.

De avond gaan we straks dwalend doorbrengen in Perpignan. Wat morgen betreft, daar hebben we tot nu toe geen idee van. Wat zal het worden? Montpellier? Nimes? Avignon? We zien wel. 

Tot morgen!