Gisteren tijdens het ontbijt hoorden we plots een alarm dat afging, tot tweemaal toe. Toen echter bleek dat het geen alarm was, maar een door merg en been dringende gil van een stout kind, was dat voor ons het sein om te vertrekken naar onze volgend, hopelijk rustiger doel: Aix-en-Provence. De afstand bedroeg slechts een kleine 200 km maar toch waren we op onze hoede, want het was nu eenmaal zaterdag, steeds een drukke dag op de baan.

In een tankstation in de buurt hebben we toch even de tijd genomen om de auto te kuisen in een self carwash, we konden het echt niet meer aanzien hoe vuil hij was. Een kwartiertje later reden we fier met een blinkende wagen de snelweg op. Nog geen vijf minuten later zat onze propere voorruit onder het bloed door een botsing met het grootste vliegend insect dat we ooit zijn tegengekomen.

Vooraleer naar het hotel te gaan, zijn we op vraag van vrouwlief gaan shoppen in Aix. En daar werd het hemelsbrede verschil tussen man en vrouw weer eens duidelijk aangetoond. Toen ik mijn teergeliefde vroeg welke kleren ze juist zocht, antwoordde ze dat ze gewoon iets wou kopen dat haar later zou doen terugdenken aan deze vakantie. Ik suggereerde daarom een sleutelhanger maar dat kon ze niet appreciëren.

Uiteindelijk kwamen we van een kale reis terug en zochten we het hotel op, een oude mas op 5 km van het centrum van de stad. De ligging in een eigen parkje was alvast een grote troef maar over onze toegewezen kamer waren andere zaken te vertellen. Als er nu één ding is dat mijn teergeliefde haat, is het een tapijt in een hotelkamer. Zij krijgt dan verschrikkelijke denkbeelden over wie of wat daar op gelopen had en wat er allemaal in achter gebleven was. En, het kon bijna niet erger, tot overmaat van ramp waren zelfs de muren bekleed met tapijt!

Ondanks het feit dat we een leuk terras hadden aan de kamer, kon zij het er niet bij laten. Dus werd ik op verkenning gestuurd naar de receptie. Daar kreeg ik het standaardantwoord te horen dat er geen andere kamers vrij waren. Daarenboven zei de directeur dat het geen tapijt was aan de muren maar wel “toile tendu”, what’s in a name. Waar de hoogoplopende discussie verder nog naar leidde, vertel ik jullie morgen, maar het had alleszins verstrekkende gevolgen.

Wat ’s avonds betreft, maak zelf uw zinnen met de volgende woorden: Place des Cardeurs – fles rode wijn – massa volk – tajine – Juste en Face – magret de canard – vlotte bediening – noisette – nachtelijke rit terug onder een hemel bezaaid met sterren.

NB de raadselachtige hefboom diende om het traliehek te openen maar dat had u al begrepen waarschijnlijk.

Morgen: De emotionele directeur