Het rustgevende karakter van het oude gebouw bracht ons totaal niet tot rust. Allebei dachten we met een eigenaardige mix van boosheid en schuldgevoel terug op de discussie die we gevoerd hadden met de directeur van de Mas d’Entremont.

We zijn nooit de eersten om te klagen over mankementen maar nu vonden we alle twee dat er een grens overschreden was. De kamer noch het terras was gekuist, het water uit de douche druppelde in plaats van te stromen en de hoeveelheid warm water volstond net om je oren te wassen.

De directeur reageerde zeer gejaagd op onze aantijgingen en liep amechtig met ons mee naar onze kamer om de douche te testen. Hij beschuldigde er ons nog net niet van dat wij allerlei zaken uitvonden. Maar die lange rechte haren op de ligstoelen hadden wij daar echt niet zelf gelegd (mijn teergeliefde heeft woeste krullen en mijn borsthaar is bijlange zo lang niet).

De man werd echt emotioneel, je kon zien dat zijn ogen begonnen te tranen. Hij nam het blijkbaar heel persoonlijk op. Uiteindelijk stelde hij een gratis upgrade voor naar een mooiere kamer. Maar na een intense beraadslaging aan de oever van de vijver op het domein hebben we dat voorstel echter unaniem geweigerd, er was iets gebroken.

Dat hield wel in dat we vertrokken zonder te weten waar we gingen slapen, en dat in de Provence in het volle hoogseizoen, spannend!

Maar de techniek staat natuurlijk voor niets en via Booking en consoorten vonden we al snel een kamer in Villa Regalido in Fontvieille, in het hartje van de Provence. Er was een tof dakterrasje aan verbonden en bovendien zouden in deze villa verschillende beroemdheden verbleven hebben, zoals Katherine Hepburn en Margaret Thatcher.

’s Avonds zijn we niet naar de toeristische dorpjes in de omgeving gereden zoals Saint Rémy de Provence of Les Baux maar hebben we gewoon in het dorpje zelf gegeten. In een steegje troffen we een restaurantje aan dat daar al 30 jaar uitgebaat wordt door een knotsgekke patron.

Ik heb daar het bovenstaande voorgerecht gegeten, vraag me niet de naam want ik ben hem vergeten. Het was een combinatie van eieren met zeven verschillende groenten. De baas serveerde het en kwam bij ons zitten om het verhaal te vertellen van zeven Franse herders die op hun tocht dit gerecht hadden meegenomen en elke dag er één stuk van aten. De pointe ontging ons volkomen maar een beetje folklore op reis is altijd welkom.

Na de maaltijd, waarbij mijn teergeliefde verplicht werd om de kaken van haar vis op te eten, troonde hij ons mee naar zijn veranda. Daar toonde hij ons zo fier als een haan zijn verzameling van 2562 afbeeldingen van allerhande kippen. We deden alsof we erg onder de indruk waren en maakten ons snel uit de voeten.

Morgen: verdwaald in Arles