Toen ik gisterenochtend rond 8u ’s morgens op ons terras op de eerste verdieping stond met zicht op het domein, dacht ik onwillekeurig aan de paus die in Rome de gelovigen toespreekt vanop het kansel. Niet dat ik me de paus waande, en bovendien waren er geen discipelen om toe te spreken want iedereen lag blijkbaar nog te slapen. Maar ik had een preek kunnen houden over hoe een goed ontbijt er steeds moet uitzien en hoe een lekkere tas koffie altijd moet smaken.

Uiteindelijk bleek dat in ons hotel nog goed mee te vallen. Nadat we liefdevol voor elkaar allerlei hapjes hadden bereid en zachtjes in elkaars mond hadden gestoken – oh nee wacht, dat was dat ander koppel – vertrokken we op uitstap.

Ons eerste doel was Gassin, één van de “plus beaux villages de France” en, ondanks de nabijheid van enkele trekpleisters, nog steeds onaangeroerd door het toerisme. Waarschijnlijk omdat er niets aan te roeren valt. Want het was weer een van die stille middeleeuwse dorpjes waar volgens mij nooit iemand gestorven is door de pest of door de verschillende oorlogen maar eens te meer van pure verveling.

Akkoord, het was allemaal zeer clean en de straten waren lommerrijk maar voor je het wist stond je terug buiten de muren en dacht je bij jezelf “Was dat echt alles of heb ik iets gemist?” Het was dus tijd voor iets anders en daarom ondernamen we een poging om naar Sainte Maxime te rijden.

Na een recordaantal van 5 minuten vlot rijden, moesten we echter al stoppen om aan te schuiven achteraan een kilometerslange file. Langs de kant van de weg zagen we de lokale inwoners op hun terrasjes onbegrijpend hun hoofd schudden omwille van zoveel dommigheid bij “les touristes”.

We hadden het nochtans tijdens een vorige vakantie al eens meegemaakt: als je in de maand juli dergelijke verplaatsingen wil maken, moet je dat ofwel doen met een helikopter ofwel wacht je tot in november. Maar niet getreurd, we besloten terug te keren naar het hotel en zo kwam mijn wens finaal toch nog in vervulling om als eerste het maagdelijke zwembad in te duiken! Om er na enkele slagen terug uit te komen want het was veel te koud.

Vroeger dan gepland vertrokken we in de vooravond naar Saint Tropez, met de wagen weliswaar, want we hadden ons lesje wel geleerd. De sfeer in dat uit de kluiten gewassen  visserdorpje blijft toch uniek. De meesten die daar rondlopen zijn doodgewone toeristen die met open mond de gigantische jachten in de haven aanschouwen alsof het vliegende schotels zijn. Anderen, dan denk ik vooral aan bepaalde types vrouwen, staan volledig opgedirkt op overdreven hoge hakken te wachten op de kade tot één van de booteigenaars zich verwaardigt om de loopplank af te dalen om hen aan boord uit te nodigen.

De keuze aan restaurantjes is overweldigend, zowel aan de haven als in de binnenstad, en in tegenstelling tot wat je zou denken, zijn de prijzen niet overal astronomisch hoog (zoals op de foto hieronder bij L’Opéra). Als je een beetje zoekt in de straatjes net buiten het centrum vind je   zeker je gading.

We hebben gisterenavond net op tijd een tafeltje kunnen bemachtigen vooraleer de grote massa toestroomde en daardoor hebben we volop kunnen genieten van een goed gekruide lamscarré en een lekkere zalm. Tot plots, als vanuit de hemel, de rekening op onze tafel gedropt werd. Op dat moment beseften we dat er een dozijn toeristen met hongerige ogen rond onze tafel aan het rondcirkelen was als gieren rond een karkas.

De avond werd ook gisteren weer eens mooi afgesloten door een aangename zonsondergang en het was meteen een mooie afsluiter van een verblijf in een dorpje waar ik zeker nog eens wil terugkomen.

Morgen: waar is de zon?