Breakfast with a view en Nespresso koffie, what else heb je nodig? Na een gezapig ontbijt vertrokken we gisteren goedgeluimd richting Gigondas, onze volgende stop. De rit verliep nu niet zo vlot als de dag ervoor maar ik zal jullie de details besparen.

Eenmaal we onze verlossende afrit hadden genomen en terecht kwamen op de Route des Vins, waren we toch ineens al die files vergeten. De zon was van de partij en we doorkruisten de ene wijngaard na de andere. Ik begrijp overigens nog steeds niet waarom de ene wijn beter is dan de andere, al die druivenstruiken lijken toch op elkaar?

We besloten om de dorpjes in deze omgeving te bezoeken maar jammer genoeg waren we daarbij niet alleen. Eén van de twee erfvijanden van mijn teergeliefde was namelijk constant aanwezig: de wind. Soms lijkt het of die ons achtervolgt (zie ook mijn blogartikel “My friend the wind”).

En van achtervolgen gesproken: toen we even uitgestapt waren, begon de vrouw van mijn leven plots energiek te dansen. Ik dacht dat ze gewoon goedgehumeurd was maar het waren eigenlijk pogingen om een een reuzengrote libelle te ontwijken die niet van haar weg te slagen was.

De twee eerste dorpjes waren een maat voor niets. Sablet en Seguret beginnen niet toevallig met de S van saai. Er was echt niets te zien in die smalle steegjes. Ofwel lagen alle inwoners dood achter hun gesloten luiken ofwel waren ze massaal geëmigreerd naar betere oorden. Mijn oma zaliger zou zeggen: “ge kunt er a bloeit gat loate zeen”.

In Vacqueyras en Gigondas was daarentegen wel leven te bespeuren en daar waren tenminste restaurantjes. In het eerstgenoemde was zelfs een dorpsfeest aan de gang. Er stonden drie rijen tafels van zeker twintig meter lang met daarop ettelijke flessen lokale wijn die natuurlijk rijkelijk vloeide. Er was (Franse) muziek, barbecue en heel veel ambiance.

Toen werd het tijd om ons hotel op te zoeken, Les Florets, een provençaalse mas gelegen aan de voet van een bergketen en sinds 1960 in het bezit van één en dezelfde familie. We werden ontvangen door een klein blond vrouwtje van ongeveer 1m50 die met enige verbeelding leek op Brigitte Bardot (de oude versie). Er was onmiddellijk iets dat me opviel: er was geen computer te bekennen. De reserveringen werden bijgehouden op papier!

Nadat we even aan het kleine zwembad gelegen hadden in het gezelschap van pikzwarte mieren van 10cm lang, degusteerden we een glas Vacqueyras op het aangename binnenplein en keken we al uit naar het avondmaal. En we werden niet ontgoocheld: onder andere de bavarois van courgetten met gestoofde ajuin en de magret de canard met perziken waren superlekker!

In een lichte roes zijn we naar boven gegaan naar onze kamer en hebben ons neergevlijd met de rustgevende gedachte dat het nog maar de derde dag van onze vakantie was 😊

Morgen: De oranje pootjes