Net zoals geuren maken geluiden voor iedereen deel uit van vakantie. Het ruisen van de branding. Het roepen van de meeuwen die boven ons hoofd zweven. Het gejoel van kindjes wanneer hun zandkasteel overstroomd wordt door de onverbiddelijke zee. De harde slagen van een zware hamer en het geluid van krakend hout.

Ja hoor, dat laatste is er voor ons bijgekomen sinds 8u30 vanochtend. Ons ontbijt werd gratis voorzien van achtergrondlawaai. Het is eens iets anders. Twee nors uitziende Spaanse werkmannen stormden ons appartement binnen en zonder een minuut tijd te verliezen, begonnen ze stante pede aan de afbraakwerken.

Mijn teergeliefde is dan ook niet lang na hun aankomst weggevlucht zodat de supervisie van de werken op mijn schouders rustte. Dat hield in dat ik soms eens ging kijken en dat ik de mannen een cola aanbood in de hoop dat ze ons gingen aardig vinden en dat ze nog beter hun best zouden doen.

De voorbije dagen hadden we gelukkig de nodige voorbereidingen getroffen. We hadden ons onder andere een Sweetbaby (zie foto) aangeschaft van bij de onvermijdelijke Chinees. Van waar die naam komt, God mag het weten. Maar het is wel gemakkelijk. En goedkoop, want er kunnen geen kleren meer bijkomen, tot grote frustratie van iemand die ik hier niet ga benoemen.

De veelvuldige bezoekjes aan het kleine verzekeringskantoortje achter de hoek, wat stilaan begon te lijken op stalking, hebben dan toch opgebracht. De Babylonische spraakverwarringen met de lieftallige, doch eentalig Spaanse assistente, zijn dan toch niet voor niets geweest. 

In afwachting van de terugkomst van de twee kloeke arbeiders, gepland voor ergens in de loop van volgende week, kijk ik al uit naar de gezellige nachten die we gaan doorbrengen op onze matras op de vloer van onze kleine living. Ik hoop alleen maar één ding en dat is dat ik niet op een ochtend wakker word met mijn voet in de TV.

Tot later!