De alcohol had de vorige avond alle scherpe kantjes van onze emoties afgevijld. We waren gaan slapen met het idee dat alles wel snel zou opgelost worden, positive thinking. ’s Nachts droomde ik dan ook dat mijn teergeliefde en ikzelf in een prachtig exotisch land een uitstap ondernamen doorheen een kleurrijke jungle. Het was daar zeer warm en vochtig, en nu en dan werden we aangenaam verrast door een korte maar fikse regenbui. We zagen grote groene ara’s parmantig zitten in de kruinen van de hoge bomen, kleine guitige zwarte aapjes die zich slingerden van tak tot tak en gifgroene kikkers die argeloos ons pad kruisten.

Al die tijd hoorden we hetzelfde geluid, ietsje verderop, een soort getik, steeds in hetzelfde ritme. We stapten voorzichtig over de dikke boomwortels en gingen dieper het oerwoud in.

Was het misschien een Beo die met zijn snavel in een boom aan het hakken was, op zoek naar termieten? Ik stapte onvervaard verder met mijn teergeliefde in mijn kielzog en deed haar teken dat ze niets mocht zeggen. Tot mijn grote verbazing lukte dat nog ook.

Toen ik een gordijn van ruwe lianen met enige moeite uit elkaar schoof, stonden we als aan de grond genageld en keken we allebei met open mond naar het schouwspel dat zich voor onze ogen ontplooide. Temidden van het hevige groen van de jungle stonden we voor een open plek, met daarrond reusachtige bomen die doorheen de jaren in elkaar gegroeid waren en zo een waar dak boven de open plek vormden. Vanuit hun kruinen vielen de regendruppels ritmisch naar beneden op de grond, waardoor al een grote plas ontstaan was.

Aan de rand van dat mini-meertje waren kleine en grote dieren aan het drinken, broederlijk naast elkaar. We zagen hagedissen naast tarantula’s, apen naast luipaardwelpen. We werden echt stil van dit vredige tafereeltje. Ik voelde dat mijn teergeliefde mij vastnam en mij zacht dooreenschudde, waarschijnlijk omdat ze zo onder de indruk was van wat we daar zagen. Maar ze bleef maar schudden, harder en harder, en plots schoot ik wakker.

Wat ik hoorde waren geen regendruppels vanuit de bomen, maar wel de lek in onze slaapkamer, die terug actief was geworden omdat onze bovenburen in alle onschuld hun ochtendlijke douche aan het nemen waren. Ik keek omhoog en het water plenste met een vast ritme van het plafond, op onze kast en op de vloer.

De jungle en de kleurrijke omgeving werd al snel een vage herinnering. We besloten het later op te kuisen omdat het nog zo vroeg was, en probeerden nog even te slapen. Maar het geluid van de druppels die op de vloer vielen, verstoorde helaas ons denken. Het kwam er op neer dat we zelfs begonnen te wachten op de volgende druppel. Een ware Chinese foltering.

Morgen om 18u30: Gone with the wind