De vlucht naar Tenerife was zoals gewoonlijk een opeenvolging van de krant lezen, hazenslaapjes, maisbeschuiten eten, en weer slapen. Omdat het een jaar geleden was dat we er nog geweest waren, konden we niet snel genoeg aan de landing beginnen. Toen wisten we wel nog niet wat we ter plaatse zouden aantreffen.

Eenmaal we voet aan Spaanse grond gezet hadden, stapten we in een aangename temperatuur goedgehumeurd naar onze huurauto. Temidden van een zee van witte auto’s stond één knalrode VW Polo te blinken en ja hoor, dat was die van ons. Na een rit van een halfuurtje kwamen we al aan in onze eindbestemming. Een plaats die het midden houdt tussen een dorp en een stad, een plek op Tenerife waar weinig mensen al van gehoord hebben, gewoon omdat het niet op de toeristen afgestemd is. Playa de San Juan, de ideale bestemming als je houdt van authenticiteit en van leven tussen de Spanjaarden.

In ons appartementje aangekomen, stortten we ons onmiddellijk op onze vertrouwde taken en mijn uiterst uitdagende opdracht was alvast ongeëvenaard spannend: het terras opborstelen. Ik was echter nog niet halfweg toen een ijselijke kreet weerklonk vanuit onze slaapkamer. Aangezien het niet de eerste keer was in onze lange loopbaan dat ik dergelijke gil aanhoorde, panikeerde ik absoluut niet. Ik zette mijn borstel rustig opzij en stapte kalm naar de slaapkamer, om daar mijn heldenrol te vervullen door een spin of een mug te vermorzelen en zo haar weer eens te redden.

Maar er was duidelijk iets anders aan de hand toen ik in de slaapkamer aankwam. Mijn teergeliefde zat met haar hoofd in haar handen op het bed en was naar omhoog aan het kijken. Ik volgde haar blik en daar zag ik de bron van haar grote verdriet: één enorme  vochtplek op het plafond. Toen ik verder keek, zag ik dat ook onze ingebouwde kast eveneens ernstig aangetast was. Wat een thuiskomst! Al snel bleek dat onze bovenburen een tijdje geleden met een waterlek te kampen hadden. Dus moest de verzekering ingeschakeld worden.

Wij dus naar het kleine verzekeringskantoortje in een achterstraatje, waar een mooie Spaanse jongedame ons zeer vriendelijk ontving. In het Spaans. Enkel in het Spaans. Ik heb nog nooit zo gezweet als toen in dat bureautje terwijl ik mijn beste Jommekes Spaans probeerde boven te halen. Moest het een spelletje Uitbeelden geweest zijn, ik zou gegarandeerd de eerste prijs gewonnen hebben.

De conclusie van het gesprek, dat er eigenlijk geen was door de onbegrijpende blikken die over en weer gingen, was het onvermijdelijke woord dat zo typisch is voor de Spaanse cultuur: Mañiana. Morgen ging er iemand langskomen. Met hangende schouders verlieten mijn teergeliefde en ikzelf het kantoortje en toen wilden we eigenlijk maar één ding: ons verdriet zo snel mogelijk verdrinken. Gelukkig konden we daarvoor rekenen op de onbaatzuchtige en welwillende medewerking van onze vrienden.

Morgen om 18u30: de Chinese foltering!