Eergisteren zijn we na het werk naar Charleroi gereden. Niet voor een citytrip of om onze auto te laten stelen. Neen, er is maar één reden waarom een hardwerkende Vlaming dat grijze oord des verderfs gaat bezoeken en dat is de regionale luchthaven (Brussels South zoals de locals ze graag noemen)

Na een gezellige tête à tête in een hotel op luttele afstand van de tarmac, we konden hem bijna ruiken, zochten wij onze bedstee op met het vrolijke vooruitzicht om de dag erna op vakantie te vertrekken. ’s Anderendaags vroeg in de ochtend werden we bibberend in de vrieskou met een shuttle naar de luchthaven gebracht en konden de klassieke ergernissen beginnen.

Tot onze verbazing stond er aan de ingang een grote witte tent en het was geen circus dat toevallig de stad aandeed. Neen, alle passagiers moesten door de tent die bevolkt was door security personeel en zwaarbewapende militairen. Ik weet niet waarom, maar natuurlijk werd ik eruit gepikt. Een beambte vroeg me mijn handen uit te steken en even dacht ik dat ik onverbiddelijk in de boeien zou geslagen worden. Had ik iets miszegd?

Maar dat was gelukkig niet het geval. De man haalde een klein rechthoekig papiertje boven en streelde vervolgens daarmee mijn handen op verschillende plaatsen. Daarna moest ik mijn handen omdraaien en vond hetzelfde ritueel nog eens plaats. Ik begreep er niets van en stond op het punt om uitleg te vragen wanneer de man het papiertje in een gleuf stak van wat eruit zag als een kleine computer. Op het schermpje sprong één woord eruit: “explosives”.

Gelukkig was het resultaat negatief en mocht ik snel mijn teergeliefde vervoegen die even verderop ongeduldig op mij stond te wachten. Na de bagage afgegeven te hebben, botsten we op een enorme rij wachtenden om de douane te passeren. En dan was het kwestie van kalm te blijven. Want van alle kanten trachtten onverlaten ons stiekem voorbij te steken. Anderen duwden hun te grote handbagage in onze rug of trapten venijnig op onze hielen.  Maar de ergsten waren toch degenen die ongegeneerd hun onwelriekende adem in ons gezicht bliezen of die ons gratis lieten meegenieten van de onappetijtelijke geur van hun ongewassen oksels.

Wanneer we finaal door de douane geraakt waren, restten er nog twee obstakels vooraleer we ons eindelijk konden laven aan een kop koffie. Enerzijds de dames die niet wijs geraakten uit de koffiemachine en daardoor iedereen ophielden. Anderzijds de al wat oudere exemplaren, met hun haren in een mis en pli, die gedurende maanden hun koperen centen hadden opgespaard om die net dan één voor één aan de kassierster te overhandigen.

Uiteindelijk kwam alles wel goed en geraakten we weer in vakantiestemming, zelfs toen we aan onze laatste rij wachtenden begonnen ter hoogte van onze gate. Op dat moment wisten we natuurlijk niet dat collega-passagiers ons even later minutenlang de weg zouden versperren in het vliegtuig terwijl ze tergend traag hun vest trachtten uit te trekken en hun handbagage in slow motion proberen weg te bergen. 

Morgen het vervolg om 18u30: de surprise in de slaapkamer!